Blou Vlinders

Ek het laasweek die voorreg gehad om op die heilige grond te  staan van ‘n groep ouers wat elkeen ‘n kind aan die dood afgestaan het.

Dit was tydens die afskop van ons gemeente  se nuwe ondersteuningsgroep. Daardie baie unieke diep verlies waarin tydverloop irrelevant is.

Ek kies vooraf ‘n kenteken vir die groep en die heel tyd kom blou skoenlappertjies na vore.  Ek gaan soek toe na die betekenis daarvan en kom af op heelwat inligting uit verskillende tradisies. Skoenlappers en spesifiek bloues, het ‘n baie diep mistieke en spirituele betekenis.  Dit is ‘n simbool vir lewe en veral van ‘n persoon se essensie of sy sy siel (verlede, hede of toekoms).  Die Christelike geloof koppel dit aan die opstanding  en wedergeboorte (metamorfose van ‘n wurm na ‘n papie) en dan die vrolikheid en dans van nuwe lewe in ‘n nuwe seisoen.  Daarom word Jesus in baie Christelike kuns uitgebeeld waar Hy ‘n skoenlapper vashou.

Die skoenlapper word in baie kulture verbind met skoonheid, vreugde, uithouvermoë, hoop en verandering.  Daar word ook geglo ‘n blou vlinder is ‘n wensgewer.  Die blou kleur word geassosieer met hartseer en pyn, maar het ook ‘n kalmerende uitwerking.

Skoenlappers word beskryf as die simbool vir aanvaarding, eer en energie.  Hulle verteenwoordig tyd, verandering en ‘n doel.  Wat ‘n ongelooflike mooi tasbare simboliek vir mense wie reeds ‘n stuk van hulleself aan die mistieke ander kant moes afstaan.

Ek toets toe die idee deur vir elkeen te vra om eers hul eie gedagtes oor die prentjie deel en so het elkeen reeds  ‘n baie persoonlike stuk belofte en troos daarin.  Simboliek en rituele is ongelooflik belangrik in die rouproses en die Here ken ons elkeen so goed dat hy presies weet wat om te gee wanneer ons dit die nodigste het.

Hoe ongelooflik kosbaar om ‘n stukkie van God en van die hemel te kan beleef deur ‘n eenvoudige prentjie en kosbare stukkies menswees wat elkeen van hulself gedeel het.  Baie trane en baie lag, maar grootliks hoopvol.  Mense wat vir mekaar sê:  “ons is hier vir jou, jy hoef nie alleen hierdeur te gaan nie.”

Advertisements
Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 3 Comments

Die Getuienis van Hannelie Groenewald

Ons gesin het die voorreg gehad om na Hannelie Groenewald te gaan luister.  Sy is ‘n mediese dokter, sendeling en skrywer van die boek, Terreur in Kaboel.

Eintlik was dit my 10-jarige wat daarop aangedring het, want hy wou self hoor hoe op aarde dit moontlik is om die mense te vergewe wat jou hele gesin uitgewis, en jou huis afgebrand het.

Soos wat dit met sendingverhale gaan, was daar onbeskryflike ontberings en opofferings.  Sy vertel dit saaklik, sonder omhaal en wys enkele fotos, maar ons gril tot in ons diepste wese.  Dis waarlik net iemand wat deur die Here self geroep en toegerus is, wat sal gaan waar hulle gesin gegaan het.  Die smet, armoede en vernedering van Afghaanse vroue, tussen wie sy vir 12 jaar ‘n tuiste moes skep vir haar gesin, slaan jou asem weg.  Selfs nog voor sy by die deel van haar getuienis kom waar hulle huis aangeval is, is ek ongemaklik oor die mate van gerief, materialisme en vryheid wat ons hier vir ons as ‘n reg toeëien.  Haar getuienis handel in die eerste plek oor die persoonlike opoffering en koste vir Sy koninkryk.  Hoeveel gee jy om vir die verlore siele van ander?

Sy glo – soos ek, dat ‘n mens  – of nou net uit ‘n lewenskrisis kom, of in die middel van een is, of besig is om voorberei te word vir wat oppad is.  Dit klink na ‘n baie halwe glas om uit te leef, maar die realiteit is dat die lewe nie maklik is nie.  Sy eggo ook my ervaring – dat Goddelike liefde, sorg, skoonheid en vreugde altyd rondom ons is – en meer intens te bespeur is in beproewing. En daarin lê ons getuienis en hoop vir die wêreld. Ek is opnuut oortuig van ons opdrag as getuies, want dis dikwels mense se enigste refleksie van God in hulle lewens.

Ek weet nie hoeveel emosie die menslike hart kan hou nie – ek glo sommige meer as ander.  Dis hoekom mense soos die liefdevolle Hannelie se sagte stem ver en wyd gehoor word en baie mense se lewens aangeraak word.  Ek glo ook saam met haar dat die lewens van haar man en kinders se oes eendag duisendvoudig sal terugkeer, want sy is gehoorsaam en hou vas aan God se beloftes.  As jy kan, lees die boek, of gaan luister na haar en weet: jy het ‘n diep wêreld binne-in jou met die krag om voor te gaan en die vermoë om ander te seën.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 1 Comment

Ek wonder hoe sal ek vaar

breast cancer awarenessEk en my vriendin is weer op ons jaarlikse uitstappie Tietiesbaai toe.  Daar waar die masjien tot binne in jou kyk.

Die een waar jou bates in ‘n glas “toaster” platgedruk word totdat die slim dokter tevrede is dat daar geen kwade gevoelens in jou sagte vroulikheid wegkruip nie.  Albei van ons slaag die toets en voel aangedaan oor nog ‘n jaar van genade.

Vyf jaar gelede toe ek die knop die eerste keer gevoel het, was ek nog nooit eens vir ‘n mammogram nie.  Ek was immers maar 36.  Baie vroeg in die behandeling het ek begin hoor almal praat van “die eerste vyf jaar”.  Die magiese getal vir remissie.  As jy dit kan haal, verbeter jou kanse op terugkeer na die chemosaal dramaties.  Dit het soos ‘n doelwit gelyk – iets waarvoor ek moes mik, iets wat ek bitter graag wou hê.

Voor dit het ek gewonder hoe sou ek kanker hanteer. Sou ek krag kry en dit vir almal om my makliker kon maak? Hoe sal dit voel as ek klaar is?  Wanneer is mens amptelik oor dit?  Ek het dikwels gewonder hoe sal ek die dag voel as ek by die vyf jaar kerf kom.

Terwyl ek wag vir my vriendin se sonar ondersoek,  luister ek na ‘n gesprek tussen ‘n radioloog en ‘n borskanker oorlewende wat duidelik ‘n jarelange pasiënt en vertroueling is.  “Ek wonder hoe sal ek dit hanteer”, beken die radioloog.  Sy werk elke dag met borskanker diagnoses, maar haar kennis kan beide ‘n kruk of kruis wees.  Sy ken die syfers en hou elke jaar asem op as hulle steekproef van 8 personeellede die statistiek troef.  As dit my moet oorkom…?

Dis bloot menslik om te wonder hoe jy sal voel.  Ons is nie bang vir die dood nie en glo dat ons paadjie vir ons uitgelê is, maar hoe sal ons lyding, trauma en verlies hanteer?  Ons wonder wat ons eerste reaksie sal wees as die telefoon lui… As dit jou kind is, jou lewensmaat, jou ouers.  Hoe gaan ons optree as ons wind uitgeslaan is, maar die lewe dwing jou om aan te gaan?

Die waarheid is dat ek na vyf jaar nie minder bang is vir die terugkeer van borskanker nie en dat ek nie glo ek is immuun teen enige lewenskrisisse nie.  Ek dink ‘n tweede rondte kan selfs meer skrikwekkend wees.  En erger nog – hoe sal ek vaar as ek nie die pasiënt is nie, maar magteloos langs die bed moet sit? Hoe sal ek vaar as die mediese wetenskap nie meer oplossings het nie?

Vyf-jaar-later is geen prestasie nie, dis bloot ‘n genade mylpaal met ‘n hernude belofte dat jy die krag sal ontvang.  “My genade is vir jou genoeg.  My krag kom juis tot volle werking wanneer jy swak is.” 2 Kor. 12:9 Ek en jy kan weet ons sal OK wees!

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 5 Comments

Barensnood opwiele

Vriende, uit die titel kan julle aflei hierdie storie het ‘n effense ouderdomsbeperking en ‘n waarskuwing: nie vir sensitiewe lesers nie en veral nie vir diegene wat nog eendag geboorte moet skenk nie!

Ek is altyd baie benoud om van ander mense se grootse gebeure te vertel, want ‘n mens moet dit met groot respek en deernis doen, sonder om jou eie emosies daarby te meng.  Ek het darem die ma en trotse ouma se toestemming gekry, maar dit gaan sukkel om objektief te bly oor hierdie epiese bevalling.

Terwyl Kapenaars in Durbanville Maandagmiddag in spitsverkeer vasgesit het weens padwerke, het my skoolvriendin geboorte gegee aan ‘n pragtige babadogtertjie.  Nie in die luukse hospitaal waar haar induksie die komende Donderdag geskeduleer was nie, en ook nie eens by die naaste kliniek waarheen hulle reeds begin jaag het nie.

In spitstydverkeer vorder hulle kruipend en eindelik ry hulle hulself vas teen die padwerke.  Haar man smeek nog die verkeersmense om verby te kom.  Soos iets uit ‘n riller/komedie: “ laat my verbyjaag, want my vrou is in kraam!” Maar selfs al sou hulle kon deurkom, is dit te laat – die nuweling het reeds gearriveer op die agterste sitplek van ‘n Toyota bakkie!  ‘n Tawwe dogtertjie van ‘n elektriese ingenieur ma.

Haar water het tuis gebreek en sy, haar man en hulle huishulp het net ‘n paar handoeke gegryp en gevlug.  Haar man is agter die stuur.  Wat nie alles deur sy kop moes gaan nie!  Hy weet net die naelstring moet net nie om die nek trek nie, maar hulle arme huishulp kan van voor af skaars bykom en sy besef sy het nooit eens hande gewas nie!

Die baba was ‘n week laat, maar toe sy uiteindelik kom, was dit met mening! Gelukkig was die dapper moeder se twee vertrouelinge by haar en het alles baie goed afgeloop.

Ek het ook ‘n stortkraam beleef met my tweede seuntjie, maar ek was minstens al in die hospitaal by die nagsuster– anders was ek nog ‘n Toyota SA statistiek! Niemand kan die doodsvrees en paniek beskryf nie, maar dit gebeur teen so ‘n geweldige spoed dat tyd letterlik gaan stilstaan en jy die adrenalien deur jou voel bruis.  My man het nog nooit so gejaag nie, maar 15 minute was te lank om voor ons nuweling op die toneel te kom. ‘n Mens onthou so ‘n gebeurtenis tot in die fynste besonderhede vir die res van jou lewe.

Ek voel skoon trots op ons plaasmeisies van Lutzville!  Wat ‘n sterk generasie vroue het ons VLV ma’s nie voortgebring nie!  Maar ek besef ook dit is maar net genade.  Lewe begin en eindig skreeuend of sag, in sagte bedlinne of plastiek bakkiebekleedsels en dit is nie deur ons krag, gesondheid, kennis of wilskrag nie.  Hy bepaal die tyd, plek en alles rondom ons.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 3 Comments

Die Grootmensboks

Die vakansiepad raak lank en die kinders word filosofies en bekommer hulle oor allerhande goed wat nog ver in hul toekoms wag.

Daar is ook allerhande praatjies, grappies en vrae oor onvanpaste onderwerpe vir hul onskuldige 6 en 10 jarige ouderdomme.  Ek en pa skram vir niks weg en gebruik elke verleentheid as ‘n geleentheid, maar op ‘n stadium raak ons bekommerd dat hulle ewe gemaklik hierdie bedenklike gesprekke sal herhaal tussen kinders, of op plekke waar dit nie hoort nie.

In ‘n benoude oomblik gryp ek die konsep “grootmensboks” uit die lug. ‘n Veilige plek waar jy alles kan deponeer wat eerder moet wag vir wanneer jy groter is, wyser is en selfs in ‘n geborge huwelik is.  So verduidelik ek, verongeluk mense hulle drome en lewens as hulle goeters te vroeg uit die boks wil haal.

Die kinders het baie ingenome gelyk met die feit dat hulle elkeen ‘n grootmensboks het wat vir hulle wag.  Hulle kan nie wag om die “sleutel” daarvan te kry nie en vir die dag dat hulle enkele dinge uit die boks mag begin haal nie – soos kar bestuur.  Of hulle regtig ooit die volwassenheid en wysheid sal bereik waarmee ek gemaklik sal wees, is debatteerbaar!  Ek weet ook verder dat ek op ‘n sekere ouderdom nie meer in beheer gaan wees van die sleutels nie.

Ek kan maar net elke dag probeer om soveel liefde, integriteit, wysheid en geloof in daai boksies te deponeer sodat hulle die fynskrif saam met elke vryheid kan erf.

Ek hoop hul sal verstaan dat die grootmensboks eintlik een groot paradoks is.  Toewyding bring vryheid, dissipline en inspanning bring ontspanning en gemoedsrus, saam met groot beproewing kom groot genade.  Outonomie is die resultaat van diepe afhanklikheid, en rykdom lê nie in geld nie.  Wat lyk na goedkoop vermaak of alledaagse take is eintlik iets heilig.

En miskien lê die grootste ontnugtering daarin dat die grootmense wens hulle kon hulle goeters terugpak en die grootmensboks weggee vir ‘n ander groter grootmens, want die onskuld en vryheid van kindwees is iets wat vir altyd ontgroei word.

Posted in Uncategorized | 5 Comments

Jesus maak die storm stil

Te midde van die verskroeiende Kaapse droogte speel daar ‘n ysige nat krisis af in die Noordelike halfrond.

Manlief was laas week vir werk in Holland, Belgiё en Italië en dit was ons jongste se eerste week in graad een, oueraand, atletiek en al daai. Dis nie vreemd om sonder hom te moet regkom nie, maar dis nooit maklik nie. Al wat ons deurdra is die feit dat hy Donderdagaand terug kom.

Op die laaste dag breek chaos uit in Europa. Ys vertraag sy vlug uit Milaan en rukwinde van 120 km/h veroorsaak ‘n nagmerrie landing in Amsterdam.  Dit was die laaste vlug wat daar kon land daardie dag.

‘n Gedeelte van Schiphol se dak het afgewaai, vragmotors en bome het omgewaai en mense is dood. Na ‘n senutergende jaagtog maak hy dit betyds op die SA vlug, maar die kaptein laat weet dat hulle nie kan waag om die bagasieruim se deure oop te maak nie, want dit sal afbreek! Vir drie en ‘n half ure sit die passasiers toe op die wiegende vliegtuig op die aanloopbaan. Ek begin my voorberei dat hy nie sal kan terugkom nie en weet eintlik dit sal beter wees dat hy liewer laat kom as glad nie.

Daardie aand sit ek en die seuns op die bed met opgehoue asems voor die Kinderbybel waarmee hulle besig is. Ons is behoorlik vreesbevange oor ons pa iewers in die lug in die pens van ‘n staal lugskip. En wat sou daardie datum se hoofstuk wees? Jesus maak die storm stil.

En asof dit nie genoeg bewys is dat God by ons unieke situasie betrokke is nie, lees ons in ons Liewe Heksie storieboek hoe Karel Kat vir hulle geskenke uit Holland gebring het. Klompe vir Levinia en haring vir Matewissie.

As ander mense sulke stories vertel is ek altyd skepties en skryf dit maklik toe aan toeval. Jy sien wat jy wil sien omdat jy ‘drive-through’ troos soek.

Nou ja, sy tas het wel verlore geraak, maar die oulikste Hollandse eierkokertjie en stroopwafels het wel in sy handbagasie gekom lank na middernag. Die Delft versierde eiertjie speel drie Nederlandse deuntjies vir sag, medium of hard gekookte eiers.

Dit vat nogal baie om my rots van ‘n man te skud, maar hy was redelik bleek en bewerig na sy nagmerrie van die afgelope 22 uur. Die soort trauma waar jy jou lewe voor jou sien afspeel en hoop jou hart hou.

Die volgende dag  woed die winde blykbaar voort teen 200km/h en duisende mense is gestrand weens treine en vliegtuie wat nie kan roer nie. Die storms, droogtes, rampe en chaos  van die lewe is nie onafwendbaar nie, maar ons lewens en ons geliefdes is in Sy hand.

Posted in Uncategorized | 2 Comments

My vakansie

Dit was die opskrif van alle skool opstelle in die eerste week van ‘n nuwe kwartaal.

‘n Ramp vir die wat nêrens was nie en ‘n frustrasie vir die wat te veel nuwe plekke moes spel of beskryf.  “En toe gaan ons see toe…. en toe kry ons presente… en toe …  – arme juffrou! Ek lag dus (senuagtig) vir my selfopgelegde taak om dit as blog titel te kies!

Kersfees op Strandfontein aan die Weskus is tradisie en buiten daai een jaar toe chemo ingemeng het, is dit al wat ons ken. Vanjaar het kleinsus egter bepaal dat almal Kaap toe moet kom vir Amelia se doop en ‘n familie Kersfees wat ongetwyfeld nie gou weer moontlik sal wees nie.

Ons kies verblyf op Melkbosstrand met steeds ‘n ordentlike seeuitsig en organiseer die koekblikke, padkos, geskenke, uitrustings vir  familiefotosessies, leesboeke, kersversierings en alles wat ons dink ons buitengewone Kersfees nodig gaan hê.

En so ontvou een van die volste, mooiste, lekkerste en mees spesiale vakansies ooit!  Met nuwe roetes en opsies tot ons beskikking verken ons te lekker.  Die naambordjies vermaak ons – Opraap, Oorbietjiesfontein, Daggafontein.  Ons geniet Die Groot Gat by Kimberley, vat die kinders bo-op beeldskone Tafelberg, ry Chapmans Peak pas, eet die beste vis en calamari in Houtbaai en sommer weer in die Waterfront, drentel deur elke snuistery winkeltjie in Franschoek en neem ‘n oordosis aarbeie en sjokolade in.  Ons neem alles wat snaaks of oud is af in Stellenbosch.  Ons ry Tobogan by ‘n heuwel af, sing Stille Nag saam met my hele familie dat die trane loop, eet ontbyt op ‘n wynplaas en lees, speel en stap op die strand tot ons vol en tevrede voel.

Ons kuier saam met vriende en familie wat ons lanklaas gesien het.  Ons smul aan Ma se Kerskos en  Pa se Koekenaap tjoppies en roosterkoeke afgespoel met baie Vredendal vonkelwyn. Ons peetdogter steel ons harte van die eerste ontmoeting af en die hele gesin is smoorverlief. Ons verwonder ons aan die wonder van kindwees, die geskenk van Kersfees en die koestering en samesyn van familie.   Ons neem honderde fotos om elke besondere detail te onthou.

In  Bloemfontein slaap ons in ‘n Air B&B met die fynste Franse dekor.  Ons eet selfs uit Noritake en geniet dit terdeë om vir langer as 90 sekondes te stort soos die Kaap se waternood bepaal.  Tuis word die vakansie voortgesit met dieselfde ywer:  fliek, bordspeletjies, swem, slaap en saam kosmaak.

Ek weet ek het nie baie jare voordat my seuns nie meer knus en vredig sal kom inkruip en my bewonder vir my vermaaklikheid nie. Terwyl ek Liewe Heksie en Trompie voorlees met die nodige stemmetjies en intonasie, besef ek hoe vlietend hierdie kosbare flikkeringe van geluk is.  Soos ‘n weerligstraal of ‘n vuurwerk wat die donkerte vir ‘n pragtige oomblik verlig.  “Happiness should be banked while the sailing is smooth” skryf Gretchen Rubin. Dis die tipe herinneringe wat ons moet bymekaarmaak en bêre vir wanneer die see rof en die nag swart raak. My wens vir 2018 is heelwat sulke oomblikke van lig en skoonheid.  Maak dit, soek dit, wees dit.

Posted in Uncategorized | 3 Comments