Dood waar is jou angel?

10 Jaar gelede verloor ons beste vriend sy stryd teen breinkanker. 

Hierdie foto is op Giyani geneem waar ons ‘n paar keer kerke gaan bou het saam met die legendariese sendeling Ds. Koos Beukes. Hy is intussen ook oorlede na ‘n stryd teen kolon kanker. Daardie dag het ons klomp jong getroudes heerlik gekuier en gedroom oor die toekoms. Ons was vol grappies, ‘n bietjie stout en salig onbewus van wat voorlê. 

Henk (heel links) was ‘n Vredendaller – sout-van-die-aarde mens met integriteit en omgee vir sy medemens. Op skool was die ‘Dallers’, Lutzville se aartsvyand, maar in Pretoria was ons hartsvriende, aangesien hy een van die min mense was wat geweet het waar op die landkaart my vallei is en boonop uitstekend met my man oor die weg gekom het. Vir ‘n kort rukkie was hulle vir ons nader as familie.

Die hartseer het my 5-maande-swanger-lyf kom vol lê. Hoe onregverdig dat ons met ‘n gesin kon begin terwyl my vriendin meteens ‘n jong weduwee is nie. My sussie is in daardie selfde week getroud en die vreugde en verlies het, soos dikwels in die lewe, met mekaar ge-tango. 

Na Henk moes ons my skoonsussie en nog kosbare vriende begrawe en ek weet nou die kuns lê nie in hoe ‘n mens afskeid neem nie, maar in hoe ‘n mens aanhou leef. Die dood verdien nie al die mag wat ons dit gee nie. Dis ‘n kuns om voort te gaan en te kies om gelukkig te wees. Dis normaal om te rou, maar dis bomenslik om deur die hartseer te werk, hoopvol te bly en die lewe vir almal om jou mooi te maak. As gelowiges het ons die belofte dat dood net die einde van ons stoflike bestaan is en dat ons nog vir ‘n ewigheid saam gaan wees. Ek drink vandag ‘n glasie op ‘n mooi mens se lewe en kies opnuut om met ‘n dankbare hart en ‘n gees van verwondering te leef.

Advertisements
Posted in Uncategorized | 3 Comments

Nommer Sewe is gebore!

Uiteindelik weet ons haar naam is Amelia en sy is die pragtigste klein babatjie wat reeds families op twee kontinente gelukkig maak! 

Soos ek vroeёr berig het, is die dogtertjie die resultaat van my enigste sussie en wiskunde-doktor swaer se sewende IVF poging in Hobart, Tasmaniё. Jy hoef nie ‘n numeroloog of Bybelkundige te wees om te waardeer hoe sy op die sewende van die sewende maand van 2017 gearriveer het nie. 

Na ‘n volle dag in kraam is die Aussies en die familie in S.A deeglik vasgekluister aan ons fone. Waar ons vakansie hou langs die see het ons ook min slaap ingekry soos ons familie- whatsapp groepie ongeduldig gons. Ek is seker die klein klits gaan nog eendag hiervan moet hoor, soos wat Worsie se ma in Vetkoekpaleis herhaaldelik vertel het hoeveel ure sy in kraam was met hom … “En ek skree, “morfien, morfien …. en die dokter gee dit binne-aars … vir homself!” Maar dit help toe niks, want volgens sussie kon hulle net sowel vir haar ‘n piesang gegee het!

Ek wou skryf oor die wonder van vrouwees en moederskap, maar dit sou die snikkende pa, die barstenstoe trotse oupas, opgewonde peetpa, neefs en ooms se vreugde misken. Dis die wonder van menswees. Die wonder van lewe en liefde. ‘n Afgesmeekte seёning vir ‘n hele uitgebreide familie en vriendekring.

Dis oomblikke soos dié waar woorde te kort skiet. Wanneer die menslike hart hulpeloos gryp na Bybelse taal, bo-aardse wesens en begrippe vir dit wat ons nie kan beskryf nie. Amelia self het nog nie eens die taal om hallo te sê nie en ons tweetalige woordfamilie is sprakeloos van verwondering en dankbaarheid. Met elke sms glimlag ek as ek sien hoe ons na al die eeue spontaan terugkeer na Egiptiese hiёrogliewe. Of ons dieselfde emosionele betekenis heg aan al die kombinasie stringe emotikons, weet ek nie, maar dit voel dieper en wyer as klinkers en konsonante. 

Hier waar ek by die volmaan op die stoep oor die see sit en tik by sagte skemerlig, eggo ek net die magtige gedruis van die golwe wat namens my getuig van God se goedheid en majesteit. Sela!

Posted in Uncategorized | 4 Comments

Welkom by die see!


Ons kuier by ons familie se plekkie op die see.  Ek skryf “op” in plaas van “langs ”,want as jy by elke vertrek uitkyk voel dit of jy bo-op die water is, met die golwe en strand wat ritmies en meesleurend ontmoet. Ek sal nooit uit die slaapkamer praat nie, maar soggens is die sonsopkoms oor die water ‘n uur-lange skouspel wat ons vanuit ons bed beleef. 

Die laaste ding wat jy sien as jy by die deur uitloop strand toe, is hierdie ‘Welkom boei’ in die foto. Dit voel eintlik of dit teen ‘n ander muur moes pryk sodat besoekers dit met die intrapslag sien. Of miskien is dit juis die see en die strand wat jou verwelkom en uitnooi na buite?

Vir my is daar ‘n magiese, terapeutiese krag by die see. As Weskusser voel dit of ek egbreuk pleeg hier langs die Noordkus se tropiese waters, maar die fisiese en geestelike bekoring is dieselfde. Die see is ‘n totale teenstrydigheid: stilte wat jou tot besinning ruk en terselfdertyd oorverdowende gedruis wat jou hartklop stem. Tegelyk vreesaanjaend magtig en gerusstellend vredevol.

Na ‘n chaotiese kwartaal kom maak Hy die storms van die lewe stil en beveel ons breingolwe om te bedaar. Ek kan treur saam met my vriendin wie se ma nooit haar seun in Kanada gesien het na ‘n hartaanval met haar aankoms. Ek kan rus na al die opwinding, eerstes en nuwe uitdagings wat ons hele gesin die kwartaal beleef het. Hier kan ons saam speel en mekaar regtig weer hoor en opnuut leer ken.

Dis ook hier waar ek elke jaar weer ‘n stewige voorraad inspirasie kom haal vir my skryfwerk en dis hier waar ek ‘n jaar terug vir Finesse begin blog het. In hierdie jaar was elke gebeurtenis, elke stukkie skoonheid vir my ‘n potensiёle rubriek. Dit help ‘n mens sekerlik om bewustelik en waarderend te leef. Baie dankie vir elke leser en mede-skrywer wat my hierdie jaar aangemoedig het en as skrywer laat groei het. Mag die goedvoel stories vir ons onophoudelik inrol soos die branders hier by die see! En mag jy iewers ‘n plekkie of ‘n tydjie vind wat jy jou lyf en hart voed.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Stofsuiers, Skoonheidskoninginne en Sirkels


My man is ‘n ingenieur wat soos daai grappie als kan regmaak met twee McGuyver items.

Dit wat moet beweeg kry olie en dit wat moet stilsit kry dak-“tape” (my woord, want ek het gedog dis iets wat so sterk is dat dit dakke kan heelmaak!) Maar nie alles in die lewe kan met “duct tape” reggemaak word nie. Vra enige ma met ‘n oorlaaide graad 4 skooltas! So beland ek in die mark vir ‘n nuwe stofsuier en na ‘n lang proses kom ek tuis met ‘n bloedrooi Hoover. (Net sodat julle weet hulle betaal my nie vir lugtyd nie.) Ek is so opgewonde soos my driejarige-self met my eerste hout stofsuier wat my pa vir my gemaak het met draai-wiele en “Hoover” in sierlike skrif bo-op geskryf! 

Deur ouer word en deur jou kinders kry ‘n mens gereeld stukkies van jou kinderjare terug. Biltongboekies soos my pa dit gekerf het, kinderboeke wat my ma vir ons gelees het en soveel klein vreugdetjies wat jou laat onthou . Oprah noem dit ‘volsirkel-oomblikke” wanneer die sirkelgange van die lewe voltooi word en jy ‘heelmens’ word.

Saterdag moes ek vir die eerste keer as spreker optree by ‘n Mev. SA & CANSA oggend tee. Ek kry raad by my styl-kenners in Hobart en Dubai. Beslis hoё hakke laat weet hulle in ‘n koor. My koorvriendinne koop eerste hulle kaartjies en hulle entoesiasme maak my dapper.

Die oggend is vol modelle, finaliste en vorige deelnemers. Skielik was ek terug saam met my vriendin en ons plakboeke vol van Prinses Diana en die Mej. Suid-Afrika’s van ons tyd: Wilma van der Bijl, Janine Botbyl, Michelle Bruce en Suzette van der Merwe. Ons het hulle haarstyle en uitrustings vir ons poppe gemaak en gedroom van groot-wees. Min het ons toe geweet hoe mooi en en begeerlik innerlike krag, deernis en humor is.

Die Mev. S.A inisiatief is soveel meer as ‘n skoonheidswedstryd. Hierdie is ongelooflike, skitterende vroue wat bitter hard werk en hulleself deel vir liefdadigheid en die opheffing van alle vroue. Ek voel bevoorreg om met hulle te kon saamwerk en ‘n klein bydrae te lewer in Cathleen Prinsloo- een van die top 25 finaliste se veldtog.

Ek moes by die geleentheid ook praat oor my blog – ‘n eerste vir my as skrywer. As my ma se leserskring ‘n skrywer genooi het, het hulle sterstatus in my oё gekry. Ek het veral ‘n groot bewondering gehad vir Audrey Blignaut. Haar “Oulap se rooi” en ander kortverhaal bundels was ook goedvoel stories wat my groot vreugde verskaf het. Nooit sou ek as jong meisie droom om by so ‘n glans geleentheid te praat oor my eie mooi storie en die kosbaarheid van die lewe nie. Ek moes hard veg teen die trane en kon kwalik na my engel-man kyk oorkant my, waar hy gerusstellend geposisioneer was as amptelike fotograaf. Tussen al die mooi dames en blomme word nog ‘n sirkel voltooi – ‘n stuk terapie na kanker en die seker wete dat Die Here alles mooi kan maak.

My Toespraak https://youtu.be/3YQXtVlcCMk

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Die wydste glimlag en ‘n skok-pienk kierie


Vandag bring ek hulde aan al die vegters wat kies om in styl te “suffer”. Daar is iets te sê oor ‘n persoon wat die galbitter beker wat aan hom of haar opgedien is, met soveel grasie drink, dat dit omstander selfs ‘n bietjie jaloers maak! 

Ek praat vandag van die stille stryders: depressie lyers, ouers van gestremde kinders, kroniese siekte toestande en die wat bekommer oor brose, bejaarde ouers. Dis nie ‘n omkeerbare situasie waaruit jy kan kom met ‘n kitsoplossing nie. Jy is in ‘n anderste lewe vasgevang wat net moeiliker raak soos wat tyd aangaan en niemand buite die kring verstaan regtig, of het meer raad met jou nie.

Ek skryf vandag vir my vriendin wie se ma moontlik die begin van iets soos Altzheimer’s het. En my vriendin met ‘n outo-immuun siekte wat geen vooruitsig op beterskap het nie. Niemand verstaan die vrees, die moegheid en die swaarkry waarvoor daar geen sperdatum is nie. Dis ‘n lewenslange saamleef met die doring in jou vlees. Ten spyte van hul eie stryd leef hulle voluit met waardering , dankbaarheid en ‘n omgee vir ander.

Ek het nog kontak met een van my chemo maatjies. Sy is die toonbeeld van elegansie en pret. Sy leef met Fase-4 kanker nadat haar borskanker tot in die skelet versprei het. Tog weier sy om ooit te kla of bejammer te word. Haar meelewing en humorsin bly vir almal om haar ‘n geskenk. Sy verwys na haar gereelde sarsies chemo en radiasie as bietjie “maintenance” wat sy laat doen. Dit raak nou pynlik om te loop en sy moet ‘n kierie kry. Sy is egter so stylvol, sy dring eenvoudig daarop aan dat dit ‘n modieuse, prettige pienke moet wees wat sy terstond laat invoer uit die buiteland! Sy lei nie aan kanker nie, sy dra dit soos ‘n kroon!

Daar is nie vir alles in die lewe hoop en antwoorde nie, maar jy het ‘n keuse in hoe jy dinge aanpak en hoe jy kroniese swaarkry hanteer. Hierdie mense is vir my die bewys dat jy steeds kan vonkel en inspireer!

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Die smeulende onderbos


Daar is seker nie ‘n skrywer wat onaangeraak kan bly deur die afgelope week se nuusgebeure nie.‘n Redakteursvriendin erken dat sy en haar span totaal sielsvoos is. ‘n Mens weet amper nie wat om met die oorweldigende emosies te maak nie – buiten skryf en filosofeer oor die nuwe Suid-Afrikaanse landskap en die lewe in 2017.

Daar word bespiegel dat die tragedie moontlik toegeskryf kan word aan die droё onderbos wat vir maande lank gerook het. Dit herinner my aan die smeulende onderbos in so baie mense se lewe. Uitgedroogde, verrottende plantmateriaal en boomwortels word ‘n teelaarde vir ‘n groot ramp. Goeters skuil dikwels maande en jare tot die kleinste briesie die bos en die mooiste dorp in vlamme kan laat opgaan.

Jy sien dalk die rookseine in jou eie lewe, maar jy het nie die tyd, toerusting of kundigheid om deur die ondeurdringbare woud te kom nie. Jy weet daar is klein gloeiende hopies wat jou gesondheid, huwelik, verhoudings, loopbaan en selfs geloofslewe bedreig, maar daar eenvoudig nie tyd om dit aan te spreek nie. Woorde bly ongesê, gevoelens word onderdruk en goeie voornemens bly lê op die vloer van jou hart saam met al jou frustrasies, vrese en spanning.

Wat ek uit hierdie aaklige ramp wil leer is om harder as ooit te werk aan ‘n ewigheidswoning. Moenie wag vir die groot siekte, krisis of ramp voor jy die onderbos gaan oopkap nie. Teen daardie tyd moet jou immuunstelsel, fiksheid, kreatiwiteit, geloof, ondersteuningsnetwerke en karakter reeds gebou wees, gereed vir die geveg van jou lewe. Kom in die ritme van werk en rus en gereelde opruiming van jou sielewoud. As jy nie self kan nie, kry hulp, vra raad, begin met ‘n plan, ‘n eerste dapper tree.

Posted in Uncategorized | Tagged , | 6 Comments

Aspoestertjie se sprokiesbal


Maters soos wat ek hier sit en tik bewe ek eintlik nog ‘n bietjie in my binneste van opwinding (en dalk ‘n raps te veel vonkelwyn). Ek is uit my (glas)skoen(e) geseën deur die “Dancing with the Survivors” geleentheid van CANSA en Fred Astaire. Van vroegoggend af het ons dansers (almal borskanker oorlewendes) heerlik saam gekuier en dit was kosbaar hoe elke vrou hul menswees gedeel het. Vir ‘n buitestaander het dit seker soos weermag veterane geklink wat oorlogs letsels vergelyk en slagveld staaltjies uitruil. Ek kom baie gou agter “what you see is not what you get.” Dit is toevallig ook die tema vir die dag en iets wat my nog lank sal bybly. Die pasiënte wat jy in onkologie sien is meer as net die siek persoon wat jy jammer-kry. Agter elkeen sit ‘n storie en ‘n ongelooflike reis.

Die mooimaak span slinger ons in ‘n nuwe konstellasie in. Ek dink ek het laas op my troue so vroulik en opgedollie gevoel! Ek kan my skaars indink dat ek môre weer moet terugkeer na sokkies oprol en vloere was! My dansskool pas my soos goud op en twee tydskrifte soek fotos.

Soos dit met die sprokie van Aspoester gaan, het sy baie laat by die bal opgedaag omdat daar fout gegaan het met haar rok en dit nog aan haar vasgewerk en vasgesteek moes word met etlike doekspelde! Die goeie fee gaan self ook deur ‘n lewenskrisis en ek kan net bid dat sy en haar man daardeur sal kom. My drie manne is in skok oor die vreemde hare, grimering en rok en hulle sien my net vlugtig voor ek en my eie Fred Astaire die vloer kry. Die hele 3 minute is eintlik net ‘n wasige droom. Ek kan bitter min onthou, behalwe dat dit heerlik was! Dit het gevoel asof ek dans namens elke vrou wat verdien om soos ‘n prinses te voel. Vir elkeen wat besig is met haar eie geveg. Asof die sterstof wat ons opskop hulle sal seën en inspireer. 

Wat my die diepste geraak het vandag is hoe elke vrou uit een mond getuig het dat kanker die beste ding was wat met hulle kon gebeur het. Daar is niemand wie se lewe nie op ‘n pragtige manier onderstebo gekeer is nie. Alhoewel sommige selfs ‘n tweede geveg gewen het, is hulle steeds dankbaar vir hoe dit hul lewens verryk en verbeter het. Hierdie dames se lewenslus en lewensvreugde spiraal uit na almal om hulle. 

Die res van die middag en aand word ‘n heerlike kuier met dierbare vriendinne wat kom ondersteun het, verruklike kos en selfs ‘n paar draaie op die dansvloer met my eie man! Hoe kosbaar om die lewe en die liefde so te kan vier! Dankie vir ‘n dag om in my lewe nooit te vergeet nie!

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 1 Comment