Markdag in London

Markdag-in-LondenOm alleen rond te loop deur die strate van Londen het vir my tegelyk eensaam en idillies geklink.

Soos die liedjie:

So how can you tell me you’re lonely,
And say for you that the sun don’t shine,
Well let me take you by the hand,
And lead you through the streets of London,
I’ll show you something to make you change your mind.

Sien, iets wat nog nie almal van my weet nie, is dat ek temaliedjies het vir min of meer alles in my lewe.  Miskien is dit omdat ek dink ek lewe in ‘n musieblyspel, of omdat ek regtig glo die lewe is ‘n lied.  Ek het nog nooit sonder ‘n maat moltrein gery nie en ek en kaarte is nie maats nie, maar Ella het sommer al die eerste naweek vir my ‘n roete uitgewerk wat ek moes volg.  Ek het dus vroegdag ‘n selfie gestuur sodat my familie in SA my aan Scotland Yard kan beskryf, sou die ergste gebeur.  Gewapen met my SatNav op my foon, vat ek die “tube” tot by Camden Mark terwyl ek by myself neurie:  “have you seen the old man In the closed down market…”

Camden is ‘n totale aanslag op die sinne.  Dit klink na die een cliché op die ander, maar dis ‘n wêreld in een.  Hierdie ou perdehospitaal is eksoties soos die Grand Bazaar in Turkye, raserig soos ‘n Souk in Tunisiё, verleidelik en vreemd soos net Londen kan bied.  Hier is Russiese matroskapoppies ewe tuis langs Chinese lampe, gotiese Dracula mantels en Marokkaanse kussings.

Daar is klerewinkels met enige iets van kostuums uit Burlesque, Great Gatsby, Steam Punk, Doc Martins en 50’s uitskop minis.  Kleure en beloftes. Jy glip heen en weer tussen dekades se modes en voel asof dit moontlik is om enige soort vrou te kan wees! Dit herinner so bietjie aan die woorde van die fenominale West End produksie wat ons gaan kyk het se temalied:

Little nifties from the fifties
Innocent, sweet
Sexy ladies from the eighties
Who are indiscreet

Side by side, they’re glorified
Where the underworld
Can meet the elite
On Forty-Second Street.

Daar is rare en antieke ware, mooigoed, toorgoed en goedkoop genoeg dat jy ‘n hele dag daar kan verdwaal.  En dan praat ek nie eens van die kos uit elke uithoek van die aarde nie!

Iewers deur die oggend gaan sit ek by ‘n tafeltjie en drink die atmosfeer en sjokolade uit my vars churros se koppie.  Ek geniet Patsy Cline en herken Desmond & Molly Jones ‘in the marketplace’ toe Obladi uit my kinderjare oor die luidsprekers speel.  Salig om net in die oomblik te wees.

Later die middag gaan wys ek my man en sy kollega ook waar ek was en ons kies moeilik tussen al die straatkosstalletjies: Franse crepes, Cod en tjips, Thai, Libanees, Duits, Meksikaans, Spaans en nog baie meer.  Ons meng ‘n paar geure en teksture vir aandete en sluit ons dag af in die naaste pub met ‘n bier wat baie lekkerder smaak as wat bier nog ooit tuis was.  Môre ry ek sommer nog verder en verken soveel van Londen as moontlik!

Advertisements
Posted in Uncategorized | Tagged , | 2 Comments

Pienk Dapperheid

IMG_4674Wat gebeur wanneer ‘n handjievol vriendinne hulle eiewaarde besef en hul eie gemaksones verruil vir ‘n groot avontuur?

So deur my wonderlike mal jaar van “DancingwiththeSurviviors” en getuienis by Cathleen Prinsloo se damestee en Capital Singers in die Staatsteater, smee ek bande met wonderlike vroue wat elkeen vanuit hulle broosheid ‘n verskil maak in hulle omgewing.  Dit raak net logies dat al die pragtige vroue bymekaar moet uitkom vir iets groots hier aan die einde van borskankermaand.  Gelukkig het ek die tipe vriendinne vir wie jy kan sê: ek het ‘n lawwe  idee, en hulle reageer met “waar, hoe laat en wat bring ek saam?” En Saterdag  21 Oktober daag 184 vroue op vir sekerlik een van die onvergeetlikste oggendtees ooit.

Ons seremoniemeester, Dr. Celia Booyse nooi ons om die proppe te laat skiet en die allerfynste eetserviese en erfgoed word vol van die keurigste lekkernye gepak.

Reg aan die begin verras huidige MKR SA deelnemer, Jamandi Bekker, ons met ‘n boodskap van die oorlede inspirasievrou, Jana Du Plessis.  “Aardetyd is Genadetyd”staan daar op elkeen se sleutelhouer en kaartjies wat ons weer mag uitdeel.  Daar is ‘n dik knop in ons kele, want meeste van ons daar het ‘n ma, suster of vriendin wat die geveg teen kanker stry of gestry het.

Eerste aan die woord is Cathleen, ons Mev. SA Top 25 finalis, om te vertel van haar reis.  Ons verwag skoonheidsgeheime, of selfs agter-die-skerms-kykies, maar sy vang ons almal onkant met ‘n kragtige getuienis van hoop waarmee sy elke vrou opstel om haar identiteit in Christus vol te staan en haar potensiaal te ontgin.  Cathleen vertel hoe sy as Tuks Joolkoningin geweldadig verkrag is, maar uit die as van haar lewe kon opstaan en hoe die Here meer as 20 jaar gelede iets in haar begin het wat nou gereed is om tot wasdom te kom.

Marena Lotriet, begelei deur Bessie Keun (ATKV Applous organiseerder) en Anna-Maria op fluit, sorg vir ‘n magiese musiekmoment, en volgende  was daar ‘n kanker vroue-praatjie deur Cathleen se ewe mooi ginekoloog suster, Dr. Sandy Koen.  Sy laat ons opnuut besef hoe oplettend ons op ons eie gesondheid moet wees.  Daarna skud die bollas los tydens Fred Astaire se sensasionele Latynse Cha-cha, Rumba en SouthEasternSwing. Nicoline Pienaar is ‘n 6-maal SA kampioen en sy en haar dansmaat, JP Cassel dans ons verhoog aan die brand.

Laastens vertoon ons huiswerkers van die naaldwerkklas hulle jaar se handwerkprojekte in ‘n modevertoning.  Die ou dames gee huiwerig en krom hul eerste treё, maar onder luide applous ontdooi hulle en gooi hul flikkers en wys ons met trots hulle uitrustings.  Ons besef iets van die menswaardigheid wat gepaardgaan met die bemagtiging en opheffing van vroue.

Na heerlike pryse van ons gulhartige borge en donateurs, bedank ek almal en gee aan die sprekers ‘n bos van die “reik na herstel” roos wat hierdie week in oorvloed blom in my tuin.  Hierdie roosboom is aan my geskenk deur my borskankerondersteuningsgroep verteenwoordiger Avis Perks, gedurende my chemo.  Vandag kan ek met trots die organisasie Reik na Herstel bedank en hierdeur eer. ‘n Persoonlike simbool van genade.

Verder kuier hartsvriendinne saam om die mooiste, vroulikste tafels, antieke teekoppies en deel ‘n oomblik van vrede, liefde en die intense dankbaarheid vir alles wat mooi is, en vier die kosbaarheid van die lewe en die wonder van vrouwees.  Ons gaan daarvandaan weg as nuwe vroue met ‘n vaste voorneme om God toe te laat om ons te gebruik soos Hy goeddink, want ons weet: Hy gee krag en dapperheid. Vir Fotos kliek hier

Hierdie oggendtee was ten bate van Skuilkrans NG Gemeente, CANSA en Hospice.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , | 1 Comment

Reisagent op my foon

21761808_10211815063026836_5982708030508083083_nEk het al op baie maniere gereis. In ‘n skaaptrop per bus soos ‘n warrelwind deur 8 lande in 10 dae, self my tas gesleep vir kilometers oor Praag se antieke keisteenstraatjies, nes geskrop in die kajuit van ons passasierskip op die Mediterreense see, Islandhopping met soms twyfelagtige bootjies gedoen in Griekeland, in obskure hotelle geslaap in Hongarye. Saam met die “locals” publieke vervoer aangedurf in Kroasië en Turkye, eie wiele gehuur, moltrrein, trem en selfs motorfiets gewaag. Ek was nog op ‘n skrale 4 kontinente, maar ek vermoed dit het nou veel makliker geraak en ek hoop om nog baie dele van die wêreld te beleef.

Deesdae is dit so gerieflik en goedkoop om jou reis te bestuur van jou foon af. Op ons afgelope Engeland toer ontdek ons vir die eerste keer die wonder van reis toeps. Met jou Uber bestuurder gesels jy oor die land se ekonomie en die sin van die lewe terwyl jou liewe familie en vriende nie op ongure tye vir jou op die lughawe hoef te wag nie. In jou Air bnb gasheer se kombuis leer jy iets oor die geskiedenis en lewensuitkyk van die Engelse platteland. Met jou GPS – wat hier ‘n SATNAV genoem word – hoef geen huwelik skade te lei op die “roadtrip” nie. Baie minder wag op stasies, karakterlose korporatiewe hotelkamers, opgefrommelde padkaarte en spanning oor beskikbaarheid van slaapplek nie.

Ons toer het begin en afgesluit met baie vriendelike, intelligente entrepreneurs wat ons heen en weer van die lughawe af karwei het. Ons was so trots dat dit die gesig van ons land is, wat buitelanders dikwels eerste sien.

So besluit ons laatmiddag in Bath om eerder buite die gewoel van die stad te slaap. In McDonalds (vir die gratis wifi) kies ons ‘n Air bnb gastehuis nommerpas volgens ons behoeftes. Met hierdie toep kan jy presies sien wat om te verwag en jy as gas en gasheer bou ‘n reputasie op wat mense kan lees. Te danke aan ons Afrikaanse tannie op ons SATNAV weet ons presies hoe laat ons gaan aankom en vind ons maklik ons weg in die donker op ‘n ou Romeinse eenspoorpaadjies wat heeltemal toegegroei kronkel deur die tjoklitboks plaasgemeenskap. Ons sandsteen grasdakhuisie se afwerkings is modern, stylvol en die linne snoesig en romanties. Ons kamer en badkamer bo, se vloer is so krom en skeef dat jy met moeite regop loop en die mistige uitsig oor die plaas met dagbreek was onvergeetlik. Ontbyt is so outentiek Engels as kan kom en die stories te heerlik terwyl ons gasheer self ons kos maak en bedien terwyl ons uitkyk op die regte ou Engelse roostuin. Ons sal ons nag in ‘n 15de eeuse plaashuisie in die Cotswold nooit ooit vergeet nie.

Hierdie netwerk van motorbestuurders en gastehuis eienaars is een van die gerieflikste dinge ooit. Die vreugde en voorreg van reis het nou net nog lekkerder en groter geword! *Ek is nie vir bemarking betaal nie!*

Posted in Uncategorized | Tagged | 2 Comments

In die Loveseat op die Cam rivier

CambridgeVoor ons vertrek uit SA stel ons gasvrou Punting in Cambridge voor, maar ek het geen idee wat dit is nie en moes gaan lees dis ‘n platboomboot met ‘n vierkantige boeg, wat met ‘n paal weggestoot word. Dis een van die moetdoen dinge in Cambridge sedert die 1860’s.

Met ons aankoms in die mooie Universiteitsdorp drup die wolkies bietjie en ons verseker ons gasheer dat ons glad nie nou hoef te gaan roei nie. Ons tyd is so beperk en ‘n 45 minute riviervaart lyk oordadig. Hulle vat egter geen verskonings nie en laai ons terstond in ‘n punt gedryf deur ‘n man met ‘n pragtige Britse aksent (soos almal hier!). Hy ken boonop Suid-Afrika na hy vir ‘n ruk in Malmesbury gewerk het.

Ons word toegerus met komberse en sambrele, maar sit knus en droog heel agter soos verliefdes saam met toeriste uit elke kontinent. Ons besef dadelik ons het onwetend in ‘n belewenis geklim wat ons vir die res van ons lewens sal bybly. Ons puntsman vermaak ons met die universiteit se indrukwekkende geskiedenis wat reeds oor 8 eeue strek. Hy wys vir ons die gebou waar Stephen Hawking aan sy Doktoraat gewerk het. Hy vertel ons van bekende Cambridge alumni, onder meer politici, adelikes, wetenskaplikes en skrywers soos AA Milne – die skepper van Winnie the Pooh. Groot name soos Darwin, Prince Charles, Emma Thompson, Newton en Byron.

Ons vergaap ons aan die kenmerkende Virginia Creeper wat vlamrooi in sy herfs glorie teen die ou geboue opkruip. Die bekendste landmerk, die King’s College Chapel, slaan ons asem weg. Ons vaar verby ‘n trougeselskap onder die treurwilgers op die sprokiesmooi groen walle en drink elke oomblik in onder elke mooi bruggie waarvan die Brug van Sugge sekerlik die mooiste is. Ons hoor van geheime organisasies, sien die biblioteek by Trinity College en leer oor die ryk geskiedenis en tradisies van hierdie tweede beste universiteit in die wêreld (weer in September aaangewys).

Terug op land word ons na die oudste en bekendste Eagle Pub geneem. Hier is die DNA string ontdek en RAF vlieëniers het hulle eskadernommers in die dak gebrand tydens die tweede wêreldoorlog. Heerlike knus matte, swaar hout meubels, baie geskiedenis, heerlike geselskap, bier en die beste vis en pastei ooit, maak ons van binne en buite warm.

Cambridge was nie op my emmerskoplysie nie en hierdie wonderlike dag was net ‘n pragtige geskenk. Dis nou die luukse daarvan om saam met inwoners van ‘n land te toer. Totaal verras en oorrompel deur hierdie hoogtepunt, loop ons weg met die Universiteit se motto in ons harte: “From this place, we gain enlightment and precious knowlege.”

Posted in Uncategorized | Tagged | 4 Comments

‘n Geestelike Tuiste in ‘n vreemde land

Birmingham

Ek is lugtig om oor die SA gemeente in Birmingham te skryf, want wat kan ‘n besoeker in ‘n uur se tyd regtig verstaan van ‘n gemeente wat al vir jare bestaan?
As ‘n buitestaander oor mý gemeente sou skryf na een erediens, sou ek dink dis pure onkunde en arrogansie. Ek sê byvoorbaat jammer as ek op tone trap, oorveralgemeen en ‘n baie diverse en unieke groep gelowiges reduseer tot ‘n eenvoudige geheel. Ek voel egter so ‘n besonderse belewenis verdien ‘n blog, en my waarnemings is bloot vanuit my eie perspektiewe.

So stap ons in ‘n skool se luukse, maar klein dramasaal in en ondervind gelyk die vreemdste en bekendste gevoel – om ‘n spul gasvrye Suid-Afrikaners te hoor lag en gesels in Afrikaans asof ons almal pas in Pretoria bymekaar gekom het. Daar is ‘n intimiteit en spesiale band tussen die klein groepie gelowiges wat my dadelik opval. Mense reis ver om twee-weekliks hierdie afspraak na te kom. Die logo op die gemeenteblaadjie beskryf hulself as “’n Geestelike tuiste vir wêreldreisigers”.

Nog meer spesiaal is dit vir ons om ons oud-leraar en kollega te hoor preek. Jan Bisschoff het ons oudste gedoop en as my mentor opgetree in sy rol as kleingroep bedieningshoof. Tien jaar se water het intussen in die see geloop, en noudat ons uiteindelik die see gekruis het, is dit ‘n groot voorreg om te beleef hoe eg en diep hy steeds in ‘n mens se hart in praat. Eintlik besef ons nou eers hoe ‘n groot impak hy en sy vrou Ella maak in die lewens van mense deur hul menswees en beroepe in maatskaplike- en geestesgesondheidsdienste.

Die trane sit heeltyd vlak en ek is verstom hoe God se mense mekaar altyd sal vind. ‘n Baba is ook gedoop en een van sy name is ook Cornelis – dieselfde as my kleintjie en pa se tweede name. Sy ouma kuier uit Mosselbaai en lyk so trots en hartseer.

Ons sing bekende liedjies en die afkondigings maak ons bewus van die Afrikaanse Christene se uitdagings – daar word gebid vir die naderende winter se gemoedstoestande en daar word skenkings gevra vir hulp aan die kinders van Siriё. Ook hierdie klein gemeentetjie in ‘n eerste wêreld land, het ‘n hart vir ander se swaarkry en ‘n getuienis vir die mense om hulle.

Na die mees dekadentste koeke en saamkuier soos ou vriende, verdaag ons met die warm, dankbare gevoel dat God ook hier is en ons vriende uit Afrika seёn, beskerm en gebruik op ‘n baie besonderse manier.

Posted in Uncategorized | Tagged | 1 Comment

‘n Skrywer op reis

Windsor CastleReis is ‘n wonderlike voorreg en een van daai opheffende lewenservarings wat jy nie besef jy nodig het, tot jy dit gedoen het nie.  Vir ‘n skrywer is dit ‘n vreugdevolle nagmerrie. Sonder om myself aan te matig as ‘n groot skrywer of reisiger, moet ek erken dat ek nie ‘n idee het waaroor om vandag te skryf nie. Ek is jammer as ek kla met die baguette onder die arm, maar die frustrasie is groot. Almal op Facebook is al moeg vir my fotos van ou geboue en my seuns was mateloos verveeld na 5 fotos en 3 videos …. “jammer ma en pa, nou weet ek hoe julle gevoel het met julle tuiskoms!”

Ek was net ‘n vir ‘n week weg, in ‘n land waar die meeste toeriste al was. Dit was ook nie my eerste keer in Engeland nie en ander wêreldstede reeds afgemerk op my emmerskop-lys soos Praag, Boedapest, Wenen, Berlyn, Amsterdam, Dubrovnik, Athene, Istanbul, Sydney, Parys en Lucerne sou my sekerlik voorberei het. Maar hierdie keer was anders.

Voorheen was ek nog nie ‘n blogger en vryskut skrywer nie. Ek sou hoogstens dagboek hou vir my ouers en alles probeer vasvang in fotos. Verder was dit my eerste keer oorsee sedert borskanker. En boonop was dit die eerste keer in 10 jaar wat ek alleen saam met my man toer en die eerste keer ooit weg van my kinders! Die bril waardeur ek na alles kyk is van iemand wat uitgebreek het, alles dankbaar en intens opslurp en aan die oomblik oorgegee is. Jy neem fotos van goed wat jy jou kinders wil wys en koop aandenkings wat net vir jou sin maak.

Die Engelse platteland is die agtergrond van sjokolade advertensies, met plekname soos Cheddar, Cadbury, Castle Combe. In die stad Bath kerjakker die Romeine al sedert Bybelse tye in die warm water en die fenominale Windsor se kasteel troon al 900 jaar oor die prentjiemooie dorpie met sy gemmerbrood-dakkie huisies. Daar staan onverklaarbare klipstrukture rond vir die laaste 5000 jaar en ons sit in die skadus van reuse bome waaronder ikone soos Shakespear, Byron, Lewis, Churchill, Diana en Hawkins gerus het.

Die joernalis in my het ‘n ongesonde vrees dat woorde nie die skoonheid en verwondering sal kan beskryf nie en eintlik weet ek dis ‘n gedoemde missie, wat ek eerder moet los vir die literêre reuse. Maar aan die ander kant, dis my storie, ons nalentenskap, soos wat ek by my ouma en oupa en ouers gekry het : die aanmoediging wat ‘n hele nageslag erf om te reis. So iewers oor die volgende paar weke sal ek sif deur ons mooi ervarings, fotos en herinneringe en iets van die land van bessies, blink en bloubloed probeer neerpen. Dankie vir my lojale lesers se begrip en geduld!

Posted in Uncategorized | Tagged | 1 Comment

So jy wil die wêreld verander?

jenna-christina-360067 (1)‘n Voormalige Vlootadmiraal, William H. McRaven, het in ‘n inspirerende toespraak gesê:“as jy die wêreld wil verander, begin deur jou bed op te maak.”
Volgens hom voel jy of jy wen as jy die eerste taak van die dag afgehandel het en dit gee jou die hupstoot om die volgende taak ook kaf te draf totdat dit sneeubal tot ‘n suksesvolle dag met ‘n hele rits voltooide take. Dit bevestig die beginsel dat die klein dingetjies in die lewe saak maak.

Ek het hierdie eers regtig gesnap toe ek vir die eerste keer soggens alleen met my pasgebore baba tuis gelaat is. My koliekbaba was soos ‘n tsunami wat iewers deur die nag oor ons gespoel het. Teen sonop was die huis ‘n rampgebied en dan het ek soos ‘n skipbreukeling rondgeploeter tussen take, net om teen 3-uur die middag te besef ek het nog nie tande geborsel nie, die foon is steeds van die mikkie af en die vleis vir aandete is nog in die vrieskas! My lewe het soveel meer struktuur en plesier gehad toe ek soggens heel eerste myself en my kamer uitgesorteer het.

Die lewe is ook nie net ‘n reeks sleurtake nie. Elke klein stappie maak deel uit van ‘n groter prentjie en word met liefde aanmekaar gebind en omraam. Sonder ‘n passie, ‘n droom en liefde, word dit ‘n nodelose storie.

Die groot uitdaging is dan om een oog op die groot prentjie te hou en een oog op die oënskynlike onbenullige takies oppad daarheen. Die geheim van vreugde lê in die willekeurige genot en waardering van elke takie. (Fil. 4:4). Die groot droom, die einddoel, is in die meeste gevalle ‘n antiklimaks. En dit is die soort lewe wat mense inspireer, wat opinies beïnvloed en mooi goed tot stand bring wat die wêreld verander.

Posted in Uncategorized | Leave a comment