Wanneer Afrika roep moet jy antwoord

En ons het… Die afgelope week was ons op ons eie “African Dream” in Zimbabwe.

Uit die vliegtuig reeds sien jy die rook en as jy van Livingstone af oor Zambië se grensbrug ry hoor jy al hoe dit dreun.  Dit is waar die plek sy plaaslike naam kry: Mosi Oa Tunya – The Smoke Which Thunders.

David Livingstone – ook bekend as Afrika se grootste sendeling, was die Europeër wat (per toeval) op die waterval afgekom het.  Hy was ‘n mediese dokter met groot hart vir Afrika en het op ‘n stadium gesê: “I am prepared to go anywhere, provided it be forward.”  Hy het onder andere baklei vir die afskaffing van slawehandel.  Vir 6 jaar raak hy heeltemal afgesny van die buitewêreld en vir die laaste 4 jaar van sy lewe was hy baie siek.  John Kirk skryf selfs: I can come to no other conclusion than that Dr Livingstone is out of his mind and a most unsafe leader.” Dit is seker hoe passie en toewyding tot jou roeping lyk van buite…

Ek kan my arme Livingstone se frustrasie nie indink toe hy die valle in 1855 gesien het nie.  Geen foto of video kan hoegenaamd reg laat geskied aan die absolute oorweldigende krag en skoonheid van een van die grootste natuurwonders nie, maar minstens kon ons dit probeer afneem en via Whatsapp en Facebook deel met ons geliefdes.  So al wat Livingstone kon doen was om in sy mooiste Brits met woorde te skilder: “No one can imagine the beauty of the view from anything witnessed in England. It had never been seen before by European eyes; but scenes so lovely must have been gazed upon by angels in their flight.”

My kinders het net onderskeidelik “wow” en “wicked” uitgekry…

Ons reeks hoogtepunte begin by die statige ou Victoria Falls Hotel.  Grasieus aan die onderpunt van die krater staan sy daar en met ‘n uitsig wat sedert koloniale dae asems wegslaan.  Op die ou dame van ‘n hotel, se reuse rooi gepoleerde stoep geniet ons ‘n egte “Colonial English High Tea” met ‘n pianis in die deftige sitkamer agter ons en die miswolk van die valle voor ons.

Elke dag begin met ‘n reuse buffet ontbyt by ons Kingdom Hotel, waarna ons nog lank sal terugverlang.  Die eerste oggend spandeer ons 3 ure by die Zimbabwe kant van die valle.  Met ons blou reënpakke trotseer ons die reënwoud en verwonder ons aan die “krag van die wilde rivier” waaroor ons gesing het by die koorspele laasweek.  Ek dink ook aan “soos die waters druis Sy stem” – uit In die Hemel is die Heer.  Langs hierdie massa water met die waterval se mis op jou wange, raak ‘n mens gulsig vir nuwe, groter woorde om uiting te gee aan die grootsheid van die skepping.

Die aand vaar ons salig op die Zambezi op ‘n sonsak-rivier-vaart.  Om ons is toeriste van oraloor.  Die tafel langs ons het Russe, maar ek kan nie uitmaak of dit vir hulle ook romanties en mooi is nie, want alles wat hulle sê klink kortaf en wreed. Vladvladrishmakakak rosmatroshkanjeetnjeet… Ons klink ‘n Zambezi (bier) en geniet die beste deel van die dag in Afrika. Een van daardie oomblikke wat geen geld kan koop nie. Tuis ontdek ons ‘n bobbejaan het ons hotelkamer se skuifdeur oopgebreek en ons koekies en beskuit geplunder. Of dalk het hy gevoel sy nr 1 en nr 2 wat hy daar gelos het is betaling genoeg? Ons gebruik dus die res van die aand om te verhuis na ‘n ander kamer.

Dag twee stap ons oor die grens na Zambië se kant van valle.  Die uitsigte is asemrowend.  Ons waag dit in die misreën oor die diep afgrond op die Knife’s edge bridge en geniet die reënboë, dreunende helikopters vol toeriste en sproei wat jou soos iets uit ‘n aksiefliek tref.  Ons gaan staan ook op die Zambezi oewer aan die bokant van die val, waar die water sekondes later afstort oor die rand.  Vandag het ons 16 km gestap!

Ons laaste aand spandeer ons saam met gaste uit elke vasteland in die Boma.  Op aankoms word elke nasie getransformeer in tradisionele stamdrag en gesigverf. So sal dit lyk as die hele wêreld Afrikane is!  Ons geniet ‘n reuse spitbraai met heerlike swart potjies vol verrassings.  Ons smul veral aan die vlakvarkfilette, krokodilstert en sadza (pap) met die lekkerste souse.  Daarna volg ‘n feestelike ‘jembe drumming session’ en ons eindig almal in ‘n groot sirkel waar ons dans asof ons almal Afrika se ritme in ons hart gevang het.

Hierdie week het ons vriendelikheid en hartlikheid ervaar en gesien hoe brûe gebou kan word tussen mense deur die natuur en deur musiek. Ons het weer besef hoe belangrik reis is en om uit ‘n mens se gemaksone te kom sodat jy die skoonheid in mekaar en daarbuite kan raaksien.  Ons het ook opnuut ons gesin geniet en die samesyn waardeer. Dankie Afrika en dankie aan Hom wat ons oor grense lei.

Nog aanhalings deur Livingstone:

If you have men who will only come if they know there is a good road, I don’t want them. I want men who will come if there is no road at all.

Nothing earthly will make me give up my work in despair.

All that I am I owe to Jesus Christ, revealed to me in His divine Book.

I will place no value on anything I have or may possess except in relation to the kingdom of Christ.

I am a missionary, heart and soul. God had an only Son, and He was a missionary and a physician. I am a poor, poor imitation of Him, or wish to be. In this service I hope to live; in it I wish to die!

Advertisements
Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 1 Comment

Kind van Afrika

Hierdie blog skryf ek op die vliegtuig Botswana toe – ‘n eerste vir my as blogger. Ons gaan dieper in Afrika in vir vakansie. Baie gepas ook, want die dreuning van jembas is nog my hele kop vol en my lyf wil nog wieg saam met die 1000 stemme wat gisteraand saamgesing het in die Sun Arena van Pretoria. Ek en my oudste seun het saam opgetree by Tshwane se Mayoral Legacy Concert as deel van die Wêreld koorspele. Hierdie was die droom van Bessie Keun, Rieke van Aswegen en Piet Meiring en die volgende mense het kore gebring:

Riekie, Elana Neethling, Zoliswa Zikelele, Attie Rossouw, Stephan Gericke, Charles Mugerwa, Renette Bouwer. Die Ionian strings strykorkes v Soweto olv Linga Mngona en die SAP blaasorkes het begelei.

Kore:  laerskole: Anton van Wouw, Constantiapark, Loreto Queenswood, Pta Oos en Kondelani

Hoërskole: Noordheuwel, Overkruin, Hendrik Verwoerd, Pta Girls High, Volwasse: Singfinix, La Voix de Anges vd middestad, Phagameng, Mamelodii en Skuilkrans gemeentes.

Ons sing “gee my die gloed van die Afrika son, gee my die rooi van die aalwyn se blom” uit Ode aan my land. En ek kry die land weer van voor af lief met alles in my. Ons sing die volkslied patrioties en Plea for Africa met trane, want vir die eerste keer in my lewe voel ek waarlik soos een van Afrika se dogters wat oorverdowend saam met my stad en kontinent se pragtige stemme kan sing. Saam met die hoendervleis kry ek hoop vir hierdie land en sy ongelooflike mense. Hier is soveel potensiaal, talent, passie, humor en ubuntu.

Niemand kan weggaan sonder die besef hoe uniek Suid Afrika is nie en hoe kosbaar die gawe van goeie leierskap en musiek is nie. Ons is ‘n nasie van sang en ritme en omgee en saam kan ons ‘n mooi toekoms bou. “Hier wil ek leer, wil ek liefhê, dans en sing.” My kinders grootmaak en ‘n bydra lewer. Afrika bied iets vir elkeen en vra iets van elkeen.

My volgende blog gebeur “by the hills and waters” van die Victoria valle. … hou die spasie dop….

Plea for Africa

Give a thought to Africa

‘Neath the burning sun

There at hosts of weary hearts

Waiting to be won

Many lives have passed away

And in many homes

There are voices crying out

To the living God

Tell the love of Jesus

By the hills and waters

God bless Africa

And her sons and daughters

Breathe a prayer for Africa

God the father’s love

Can reach down and bless all hearts

From his heav’n above

Oh the lips when moved by Grace

They so sweetly sing

Pray for peace in Africa

To the loving God

Tell the love of Jesus

By the hills and waters

God bless Africa

And her sons and daughters

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Haarsproei, blou oogskadu en tossel oorbelle

Dis die jaar 1994, ek is in st. 9 saam met my ma-hulle op vakansie in Badplaas en die Alabama studentegeselskap  is op die verhoog in die mooiste, wasige voile, blou aandrokke.

Die rook en blou ligte wat oor hulle spoel laat hulle soos bo-heemse wesens lyk waar hulle net effens ritmies pols terwyl  hulle  “In the living years” sing.  Dit was die aand wat ek verlief geraak het op “showbiz”, Alabama, studentelewe en Potch en dit het ‘n direkte invloed op my keuses en lewensrigting gehad.

Vandag staan ek vir my 10de produksie van Capital Singers op die Staatsteater se verhoog.   ‘n Uur voor die laaste vertoning laat weet my ouers “verrassing!” hulle is in die gehoor – al die pad van die Kaap!  In die middestad  McDonalds moes my vriendin en bekommerde omstanders my amper vir skok behandel! Ons sing dieselfde lied as ons slotlied – ‘n volsirkel oomblik.  Daar is weer blou ligte en baie rook – so baie het intussen gebeur, maar ek is weer – steeds –  17.

Hierdie tipe geheimhouding raak nou ‘n geoefende vaardigheid in my familie! Die emosies loop dik en met die lied “Wind beneath my wings” wat Michael Barret aan sy ma met kanker opdra, ween ons almal onbeskaamd, want hierdie kosbare familie van my is werklik my vleuls.

Dis die mag en mistieke bekoring van musiek.  Dit genees, troos en inspireer.  Dit bring herinneringe en ‘n kits konnotasie met ‘n ander era.  Ons doen die keer musiek van die 80’s so ons hare is hoog  ge”tease”, ons statige swart konsertdrag is verruil vir denims en t-hemde en die geur van haarsproei en opgewondenheid hang swaar in die lug. 650 Misplaasde siele van alle ouderdomme het uit die 1980’s getuimel en bou nou die stad op “Rock & Roll”!

“Girls just wanna have fun” sing ek vir my sus en haar koshuis tradisie destyds op Stellenbosch. “Simply the best” sing ek met ‘n knop in my keel, want dis die tradisionele lied wat Wilgers se onkologie susters kliphard vir jou speel tydens jou laaste chemo as jy jou sertifikaat vir dapperheid kry.  Toe het hulle gesê ek was ‘n “rock star”, maar nou  op die verhoog met vuis in die lug, sonbril en dromme wat dreun is ek Tina Turner, Claire Johnston en Madonna.

Elke liedjie is ‘n fliek, ‘n persoon of ‘n plek waarheen jy teruggaan in tyd.  Ons sing so hard “We will rock you” soos laas by Lutzville se kleure atletiek.  My stem is later so grynerig soos Bonny Tyler s’n – wat eintlik reg is, want ons sing haar ook en Christo Burger het gesê ons kan die naweek ons netjiese sopraan opleiding vergeet en grondpad ry!

En grondpad die het ons gery, want die hoërskool mammas het my blootgestel aan ‘n “ginger square”  en die grafsteensangeres was bly oor die staande “ovulasie” wat ons gekry het en dan was daar die olimpiese fakkel…  Baie binnepret agter die gordyne… onvergeetlike tye.

Toto se “Africa” bedoel ek uit my hart uit as ons sing “gonna take a lot to drag me away from you, there’s nothing that a hundred men or more could ever do…”Wat ‘n voorreg om in die land te kan woon. Vir my eie manne en geliefde maat sing ek “I need a hero”, want hulle is vir my “larger than life, strong, fast en fresh from a fight – altyd reg om my te ondersteun en op die hande te dra.

“Thats what friends are for” sing ek vir my familie en koormaats.  Dankie vir al julle insae in my lewe, al die lag, al die omgee en al die pret.  Dis waar dat mense wat sterk familie bande het en mense wat sing baie gelukkiger is en ‘n dieper waardering vir mense en die lewe self het!

Hier is ‘n klein stukkie van die pret:

1ste Bedryf

And if I should ever go away

Well, then close your eyes and try

To feel the way we do today

And then if you can remember

Keep smiling, keep shining

Knowing you can always count on me, for sure

That’s what friends are for

For good times and bad times

I’ll be on your side forever more

That’s what friends are for

Uit Friends deur Dionne Warwick

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | 9 Comments

Eistedfodd stres

Ek bekyk die almanak in ongeloof en kan skaars glo dat alles op die één dag moet gebeur!

Die 24ste is die dag waarop die woonstel se betonblad bo-op die motorhuise gegooi word, manlief Kaap toe vlieg, ons oudste sy eerste rugby ligawedstryd speel en ons jongste in sy eerste kunstefees optree.

Dis veral laasgenoemde wat my in koue sweet laat uitslaan.  Met min slaap van ‘n omgekrapte maag woel ek heeldag om my eie werk betyds klaar te kry, daarna aandete, hond, visse, die kinders se padkos en klere – alles en almal  is georganiseerd om oral op die regte tye hulle ding te doen.

Gewapen met my GPS durf ons die hoofweg in spitsverkeer aan na ‘n vreemde kerk, maar ek en die Engelse tannie verstaan mekaar deeglik mis en ek land amper op die lughawe voor manlief!  En laatkom is juis een van my grootste nagmerries! Met ‘n meer as 10 Km draai, kry ons ons sitplekke net betyds met hande wat bewe en ‘n hart wat wild klop.

My baba het die oulikste graad 1 gediggie gedoen, wat ek toevallig op Jaco Jacobs se Facebookblad gesien het.  Die titel: Eisteddfod stres, is presies waarin ons nou gedompel is en die slotreël laat skater die gehoor.  Ek was baie uitgesproke dat ek nooit my kinders sal aanry na kunswedstryde en onnodige druk en vol programme sal  veroorsaak nie, maar ek het nooit voorsiening gemaak daarvoor dat dit dalk hulle natuurlike talent en vreugde is nie.  Ek het ook verwag die kinders sal gespanne wees, maar dis eintlik die arme ma’s wat sit en bewe soos ‘n riet!  Al waaroor my baba gestres was, is dat ons sal laat wees en hy sy kans om op te tree sal mis!

Mamma, ek het nooit genoeg dankie gesê vir die kere wat jy en pa op ver plekke soos Graafwater of Somerset-wes moes regstaan en gaan naels kou vir redenaars of danseksamens nie.  Vir 7 pynvolle klavier eksamens, baie netbalwedstryde en konserte het julle net bemoedig en aangespoor sonder om ooit te kla oor julle eie ongerief.

Wie het ooit gesê dis maklik om ‘n ma te wees? Ek voel trots op Kate Middleton wat soos ‘n oer-godin daar op haar hakke poseer met haar pasgebore prinsie en ‘n glimlag wat nog vir dekades die normtoets sal wees vir alle swanger vroue.  Deur vloede, kernoorloë, pyn, huis verbouings, droogte, siekte en smart beur ons moeders dapper vorentoe – nie omdat ons so sterk of oulik is nie, maar omdat ons liefhet en geen ander keuse het nie.

Ek sluit ‘n video in van die gediggie – ek weet dit lyk na spog, maar hy is so oulik!

Eistedfodd stres video

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 4 Comments

Week 4 van die bouery

“Ek wag vir ‘n blog oor die ontberings van bou”, laat weet my sus uit Tasmaniё .

Ek besluit eers dis darem te ‘n stowwerige onderwerp waaroor niemand sal wil lees nie.  Meeste mense is goed bekend met die trauma en verlies gekoppel aan aanbouings.  Trauma oor al die geraas, stof en ontwrigting en ernstige verlies aan lewenskwaliteit, gemoedsrus, privaatheid, geld, sekuriteit,  pakplek en leefruimte.

En dan wil ‘n mens ook nie ‘n hele blog toewy aan ‘n treurmare oor iets wat vir die meeste mense  ‘n weelderige oorbodigheid is nie.  Ons kry ‘n ekstra motorhuis en woonstel vir wanneer oupas en oumas kom kuier en moontlik/hopelik  kan die seuns daar bly as hul klaarmaak met skool. Daar is ook vooruitsigte vir ‘n nuwe sonkamer in die tuin so dit sal wees soos om met ‘n witbrood onder die arm te loop en kerm.

Maar hier sit ek ‘n maand diep in die projek en voel so ‘n bietjie soos ‘n swanger vrou.  Vreeslik ongemaklik met geen kans op vorentoe of agtertoe gaan nie.  Daar is g’n ander manier as om deur hierdie drukgang te beur nie (selfs al sit manlief in die Kaap). Bedags kruip ek in my kamer weg terwyl die hele werf vibreer van die konstante gekap, boor en vrolike maar luide stemme van bouers met geen respek vir blomme en struike nie.

Ek kan al ruik wanneer daar ge”grind” word en alle uitgange en vensters bly dig verseël – waar moontlik sommer met “duct tape”!  Ek skrik nie eens meer as die krag uitskop of dit voel of die aarde skud soos mure gesloop en fondasies gesink word nie.  Ek dink mense wat dag in en dag uit met ‘n “jackhammer” werk lei aan akute sintuiglike skade.

Hierdie week verloor ek my motorhuis en deurgang na die huis.  Die hele erf staan vol bourommel en bou voorrade.  Niemand kan naby ons parkeer nie. Die foto hierbo versinnebeeld vir my die eerste fase van vooruitgang nl. afbreek, verlies en wanorde.

Ek dink dis ook waar van persoonlike groei – die huis moet eers afgebreek word.  Soms is dit siekte of ‘n lewenskrisis wat jou dak afruk en fondasie oopboor, maar uit die stof en chaos kan iets beter dan verrys wat al die swaarkry vergete laat.  Ek is nog nie gereed om vir die bouers ‘n koek te bak of te juig oor ons nuwe roetines en tydelike aanpassings nie, maar ek weet ek behoort dankbaar te wees vir die voorreg en opwinding van vooruitgang saam met ‘n gesonde, energieke  familie. Dit is immers ‘n groot stuk genade.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | Leave a comment

Lemon creams in ‘n plastiekbakkie

Dit was teetyd in die siekeboeg van die aftreeoord.  Ek en my vriendin het by ‘n kollega gaan kuier waar sy aansterk na ‘n beroerte en eintlik ‘n rits mediese krisisse wat haar alles in een jaar verrinneweer en reduseer het tot ‘n bed en ‘n kassie en ‘n kamermaat wat haar nie kan hoor nie.  Sy is een van die min jonger mense daar en een van die enigstes wat nog ‘n normale gesprek kan voer. Die sitkamertjie sit vol siek ou mensies wat meestal net tevrede voor hulle uitstaar. Op elkeen se skoot balanseer daar wankelrig ‘n plastiekglasie met sap en twee lemon creams in ‘n bakkie.

Ek wou eers huil van jammerte vir die onelegante oggendtee en die verlies aan lewenskwaliteit, styl, geheue, gesondheid en menswaardigheid.  Maar hoe meer ek aan die toneeltjie dink, hoe meer besef ek dis die sirkelgang van die lewe.

So het my ma ons gunsteling winkelkoekies ook vir ons in tupperbakkies bedien toe ons kinders was.  My pa het altyd heimwee daaroor gekry na sy “army” dae en ons het goed geweet om dit blitsvinnig te week net sodat die soetsuur vulsel romerig smelt as jy hom insuig. Net soos my ma bak ek alles self, maar lemon creams in ‘n rooi pakkie bly koning.  My kinders sal dit selfs bo my fudge verkies!

Lewensvreugde en rituele kan ‘n nederige koekie wees elke oggend op dieselfde tyd, maak nie saak hoe oud jy is nie. Menswaardigheid en lewenskwaliteit is meer dikwels nie deftige eetgerei of meubels nie, maar samesyn en ‘n sonkolletjie met ‘n uitsig op ‘n groen plantjie.  Miskien kan ‘n eenvoudige lemon cream jou vir ‘n oomblik laat vergeet van jouself en jou versterk soos nagmaalbrood.

Ek hoop so dit is vir my en my man saam beskore.  Ek sal dolgraag enige iets geniet saam met iemand wat my naam ken selfs al het ek dit al vergeet.  Ek wil graag glo ‘n mens kan stokoud word met ‘n lemon cream elke oggend uit ‘n bakkie wat nie kan breek as jy bewerig raak nie. Ek hoop ons sal end-uit vreugde put in die klein dingetjies van die lewe.

My ouers trek die week na ‘n inrigting soos my pa spot met hulle woonstel in die mooiste Kaapse aftree oord.  Ek voel dankbaar dat hulle die skuif nog saam kan maak terwyl albei nog energiek en gesond genoeg is om self meubels te dra en gate te boor.  Ek weet hulle is hopeloos te jonk vir die inrigting se programme, maar ek glo hulle sal vreugde en nuwe vriendskappe vind. Mag hulle met kinderlike opgewondenheid die lewe daar ten volle geniet.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 6 Comments

Blou Vlinders

Ek het laasweek die voorreg gehad om op die heilige grond te  staan van ‘n groep ouers wat elkeen ‘n kind aan die dood afgestaan het.

Dit was tydens die afskop van ons gemeente  se nuwe ondersteuningsgroep. Daardie baie unieke diep verlies waarin tydverloop irrelevant is.

Ek kies vooraf ‘n kenteken vir die groep en die heel tyd kom blou skoenlappertjies na vore.  Ek gaan soek toe na die betekenis daarvan en kom af op heelwat inligting uit verskillende tradisies. Skoenlappers en spesifiek bloues, het ‘n baie diep mistieke en spirituele betekenis.  Dit is ‘n simbool vir lewe en veral van ‘n persoon se essensie of sy sy siel (verlede, hede of toekoms).  Die Christelike geloof koppel dit aan die opstanding  en wedergeboorte (metamorfose van ‘n wurm na ‘n papie) en dan die vrolikheid en dans van nuwe lewe in ‘n nuwe seisoen.  Daarom word Jesus in baie Christelike kuns uitgebeeld waar Hy ‘n skoenlapper vashou.

Die skoenlapper word in baie kulture verbind met skoonheid, vreugde, uithouvermoë, hoop en verandering.  Daar word ook geglo ‘n blou vlinder is ‘n wensgewer.  Die blou kleur word geassosieer met hartseer en pyn, maar het ook ‘n kalmerende uitwerking.

Skoenlappers word beskryf as die simbool vir aanvaarding, eer en energie.  Hulle verteenwoordig tyd, verandering en ‘n doel.  Wat ‘n ongelooflike mooi tasbare simboliek vir mense wie reeds ‘n stuk van hulleself aan die mistieke ander kant moes afstaan.

Ek toets toe die idee deur vir elkeen te vra om eers hul eie gedagtes oor die prentjie deel en so het elkeen reeds  ‘n baie persoonlike stuk belofte en troos daarin.  Simboliek en rituele is ongelooflik belangrik in die rouproses en die Here ken ons elkeen so goed dat hy presies weet wat om te gee wanneer ons dit die nodigste het.

Hoe ongelooflik kosbaar om ‘n stukkie van God en van die hemel te kan beleef deur ‘n eenvoudige prentjie en kosbare stukkies menswees wat elkeen van hulself gedeel het.  Baie trane en baie lag, maar grootliks hoopvol.  Mense wat vir mekaar sê:  “ons is hier vir jou, jy hoef nie alleen hierdeur te gaan nie.”

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 3 Comments