‘n Adelike Oggend

Dis ons laaste dag in Londen en ons het alles afgetik op ons lysie. Daar was selfs ‘n paar ekstra poedings wat ons leer ken het – en niks van dit was nagereg nie!

Yorkshire poeding is toe nie ons malva poeding se engelse boetie nie, maar ‘n heerlike deegbakkie vir jou Sondag lamsboud se vleissous. Die ander poeding was op my ontbyt spyskaart.  Ierse “Black Pudding” is gebraaide bloedworsskywe, en as jy jou oё kan toeknyp en oor die pikswart delikatesse se bestanddele kan kom, smaak dit nogal heel geurig.  Ek was egter nie só honger nie en het net genoeg geproe om te kan sê ek hét!

Die laaste dag was die absolute kersie op die koek.  Ons het Windsor Kasteel van hoek tot kant deurgeloop.  Wel die dele waar die publiek mag kom.  Die res is waar Koningin Elisabeth nou byna permanent woon.  Sedert die 11 de eeu toring hierdie kasteel bo die pragtige middeleeuse dorpie.

Ons verkyk ons aan die staatskamers wat vir koninklike bankette en staatsbesoeke  gedrapeer is in die duurste goud, houtsneewerk en kuns.  Die swaarste brokaat, geborduurde linne en handgemaakte kant teenoor die swaar gegote yster, en sale vol intimiderende ammunisie en wapens.  Ons sink weg in die reuse matte en  eeue se geskiedenis en vakmanskap, rykdom, intriges, oorloë, eksentrieke monarge en internasionale feesgeleenthede.

Dis uit die staanspoor duidelik dat die Monargie amper nie weet wat om met al hulle plaaslike en internasionale geskenke te maak nie.  Ek wonder of koningin Mary ooit met die land se top argitekte en kunstenaars se pophuis kon speel.  Drie verdiepings vol miniatuur meubels en toestelle wat regtig werk en lewensgetroue replikas van alles in en om die kasteel. Ek verkyk my aan die detail en toewyding.

Na al die prag en praal raak ons rustig in die massiewe St. George katedraal en geniet ‘n laaste ‘creamtea’ (botter broodjies met dik, taai‘clotted cream’) by ‘n klein winkeltjie Lillibet’s (die koningin se troetelnaam)  met ‘n uitsig op die kasteel.  Nader aan ‘teawiththequeen’ sal ons nie kom nie.

Ons sluit ons besoek af met ‘n wandeling in die legendariese “long walk” vanaf die kasteelhekke.  Hierdie 4.26Km koetspaadjie  uit die 16 de eeu is omhein aan weerskante met ‘n lieflike  grasperk en ‘n dubbel laning van1652 Elm bome waarvan meeste vervang is met “chestnuttrees”. Majestueuse indrukke en soete herinneringe!  Maar nou is dit tyd om na ons eie koninkrykie terug te vlieg waar ons prinse vir ons wag!

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 Comment

My onmajestieuse val

image1Na ‘n baie geslaagde eerste dag op die “tube”, besluit ek om ons spore van 15 jaar gelede te gaan naloop en weer te loer of Big Ben, Tower Bridge, Trafalgar Square en Buckinhampaleis nog regop is.  Met my SatNav en moltreinkaart glip ek foutloos van stasie tot stasie  en staan uiteindelik tussen honderde toeriste voor die koninklike hekke.  Ek voel nogal trots op myself en my nuutgevonde onafhanklikheid –‘citizen of the world’.  Ek word egter lelik afgebring aarde toe (letterlik), toe ek in ‘n oomblik van vervoering ‘n randsteentjie mistrap en baie onelegant met die koningin se sypaadjie kennis maak.

Dis só nie hoe ek die waardige monarg wou begroet nie!  Besorgde toeriste is dadelik by om my van die teer af te skraap, maar my ego, waardigheid, bebloede knie en verstuite enkel laat my nie toe om subtiel op te wip nie.  ”Nee, ek dink ek wil eers nog ‘n rukkie hier sit”, sê ek dapper terwyl ek die trane vasbyt.

Ek drink sommer byvoorbaat anti-inflammasie pille en hink dapper verder. Ek is nie van plan om my kosbare tyd in die groot stad af te staan aan hierdie onnadenkende oomblik nie.  Eers later, in die glorieryke badkamers van Harrods, verpleeg ek my wonde en neem my voor om minder voortvarend te wees.

Harrods is weereens ‘n fantasie.  Maar hierdie keer het ek tyd en die vryheid om al die vloere een vir een deur te loop en aan alles te ruik, proe, pas en afneem.  Die sonbrille en hoede kos meer as ons huis en die nuutste winterpelse kan ‘n hele kontinent se hongersnood uitwis.  Ek dink daar is meer kandelare as mense in Harrods en ek voel eintlik verbaas dat hulle gewone mense van die straat af toelaat om sonder toegangsgeld of kredietkeuring daar rond te loop tussen handelsware wat duidelik net vir biljoenêr Sheiks, Grawe, Tsaars en edel Prinsesse uitgestal word.  Ek probeer soos “Pretty Women” inpas en laat hul gedweё toe om parfuum te spuit en sjokolade te beproef – so asof ek nie voor my siel weet dit sal lekker, maar onbekostigbaar wees nie! Die kersfees uitstallings, aandrokke van bekende handelsname, speelgoed en deli’s is onbeskryflik, maar die mooiste is die parfuumboetiek op die heel boonste vloer.

Aan die onderpunt van die Egiptiese roltrap loop ek my vas in ‘n gedenkbeeld van Diana en Dodi, en ek besef opnuut hoe weelde en glans nie ‘n waarborg is vir vrede en geluk nie.  Die aand sing die straatkinders op die West End verhoog “We’re in the money” na hulle ‘n paar pennies op straat opgetel het.  Die Weskus vertaling sou seker wees “hulle het met hulle gat in die botter geval.”  Wel ek het vandag hard geval, reg voor Buckinghampaleis, maar ek voel steeds soos die gelukkigste en geliefste mens, hier waar ek langs my beste vriend sit en dat ons die moeder van alle Broadway Musicals saam kan geniet!

Posted in Uncategorized | Tagged , | 2 Comments

Markdag in London

Markdag-in-LondenOm alleen rond te loop deur die strate van Londen het vir my tegelyk eensaam en idillies geklink.

Soos die liedjie:

So how can you tell me you’re lonely,
And say for you that the sun don’t shine,
Well let me take you by the hand,
And lead you through the streets of London,
I’ll show you something to make you change your mind.

Sien, iets wat nog nie almal van my weet nie, is dat ek temaliedjies het vir min of meer alles in my lewe.  Miskien is dit omdat ek dink ek lewe in ‘n musieblyspel, of omdat ek regtig glo die lewe is ‘n lied.  Ek het nog nooit sonder ‘n maat moltrein gery nie en ek en kaarte is nie maats nie, maar Ella het sommer al die eerste naweek vir my ‘n roete uitgewerk wat ek moes volg.  Ek het dus vroegdag ‘n selfie gestuur sodat my familie in SA my aan Scotland Yard kan beskryf, sou die ergste gebeur.  Gewapen met my SatNav op my foon, vat ek die “tube” tot by Camden Mark terwyl ek by myself neurie:  “have you seen the old man In the closed down market…”

Camden is ‘n totale aanslag op die sinne.  Dit klink na die een cliché op die ander, maar dis ‘n wêreld in een.  Hierdie ou perdehospitaal is eksoties soos die Grand Bazaar in Turkye, raserig soos ‘n Souk in Tunisiё, verleidelik en vreemd soos net Londen kan bied.  Hier is Russiese matroskapoppies ewe tuis langs Chinese lampe, gotiese Dracula mantels en Marokkaanse kussings.

Daar is klerewinkels met enige iets van kostuums uit Burlesque, Great Gatsby, Steam Punk, Doc Martins en 50’s uitskop minis.  Kleure en beloftes. Jy glip heen en weer tussen dekades se modes en voel asof dit moontlik is om enige soort vrou te kan wees! Dit herinner so bietjie aan die woorde van die fenominale West End produksie wat ons gaan kyk het se temalied:

Little nifties from the fifties
Innocent, sweet
Sexy ladies from the eighties
Who are indiscreet

Side by side, they’re glorified
Where the underworld
Can meet the elite
On Forty-Second Street.

Daar is rare en antieke ware, mooigoed, toorgoed en goedkoop genoeg dat jy ‘n hele dag daar kan verdwaal.  En dan praat ek nie eens van die kos uit elke uithoek van die aarde nie!

Iewers deur die oggend gaan sit ek by ‘n tafeltjie en drink die atmosfeer en sjokolade uit my vars churros se koppie.  Ek geniet Patsy Cline en herken Desmond & Molly Jones ‘in the marketplace’ toe Obladi uit my kinderjare oor die luidsprekers speel.  Salig om net in die oomblik te wees.

Later die middag gaan wys ek my man en sy kollega ook waar ek was en ons kies moeilik tussen al die straatkosstalletjies: Franse crepes, Cod en tjips, Thai, Libanees, Duits, Meksikaans, Spaans en nog baie meer.  Ons meng ‘n paar geure en teksture vir aandete en sluit ons dag af in die naaste pub met ‘n bier wat baie lekkerder smaak as wat bier nog ooit tuis was.  Môre ry ek sommer nog verder en verken soveel van Londen as moontlik!

Posted in Uncategorized | Tagged , | 2 Comments

Pienk Dapperheid

IMG_4674Wat gebeur wanneer ‘n handjievol vriendinne hulle eiewaarde besef en hul eie gemaksones verruil vir ‘n groot avontuur?

So deur my wonderlike mal jaar van “DancingwiththeSurviviors” en getuienis by Cathleen Prinsloo se damestee en Capital Singers in die Staatsteater, smee ek bande met wonderlike vroue wat elkeen vanuit hulle broosheid ‘n verskil maak in hulle omgewing.  Dit raak net logies dat al die pragtige vroue bymekaar moet uitkom vir iets groots hier aan die einde van borskankermaand.  Gelukkig het ek die tipe vriendinne vir wie jy kan sê: ek het ‘n lawwe  idee, en hulle reageer met “waar, hoe laat en wat bring ek saam?” En Saterdag  21 Oktober daag 184 vroue op vir sekerlik een van die onvergeetlikste oggendtees ooit.

Ons seremoniemeester, Dr. Celia Booyse nooi ons om die proppe te laat skiet en die allerfynste eetserviese en erfgoed word vol van die keurigste lekkernye gepak.

Reg aan die begin verras huidige MKR SA deelnemer, Jamandi Bekker, ons met ‘n boodskap van die oorlede inspirasievrou, Jana Du Plessis.  “Aardetyd is Genadetyd”staan daar op elkeen se sleutelhouer en kaartjies wat ons weer mag uitdeel.  Daar is ‘n dik knop in ons kele, want meeste van ons daar het ‘n ma, suster of vriendin wat die geveg teen kanker stry of gestry het.

Eerste aan die woord is Cathleen, ons Mev. SA Top 25 finalis, om te vertel van haar reis.  Ons verwag skoonheidsgeheime, of selfs agter-die-skerms-kykies, maar sy vang ons almal onkant met ‘n kragtige getuienis van hoop waarmee sy elke vrou opstel om haar identiteit in Christus vol te staan en haar potensiaal te ontgin.  Cathleen vertel hoe sy as Tuks Joolkoningin geweldadig verkrag is, maar uit die as van haar lewe kon opstaan en hoe die Here meer as 20 jaar gelede iets in haar begin het wat nou gereed is om tot wasdom te kom.

Marena Lotriet, begelei deur Bessie Keun (ATKV Applous organiseerder) en Anna-Maria op fluit, sorg vir ‘n magiese musiekmoment, en volgende  was daar ‘n kanker vroue-praatjie deur Cathleen se ewe mooi ginekoloog suster, Dr. Sandy Koen.  Sy laat ons opnuut besef hoe oplettend ons op ons eie gesondheid moet wees.  Daarna skud die bollas los tydens Fred Astaire se sensasionele Latynse Cha-cha, Rumba en SouthEasternSwing. Nicoline Pienaar is ‘n 6-maal SA kampioen en sy en haar dansmaat, JP Cassel dans ons verhoog aan die brand.

Laastens vertoon ons huiswerkers van die naaldwerkklas hulle jaar se handwerkprojekte in ‘n modevertoning.  Die ou dames gee huiwerig en krom hul eerste treё, maar onder luide applous ontdooi hulle en gooi hul flikkers en wys ons met trots hulle uitrustings.  Ons besef iets van die menswaardigheid wat gepaardgaan met die bemagtiging en opheffing van vroue.

Na heerlike pryse van ons gulhartige borge en donateurs, bedank ek almal en gee aan die sprekers ‘n bos van die “reik na herstel” roos wat hierdie week in oorvloed blom in my tuin.  Hierdie roosboom is aan my geskenk deur my borskankerondersteuningsgroep verteenwoordiger Avis Perks, gedurende my chemo.  Vandag kan ek met trots die organisasie Reik na Herstel bedank en hierdeur eer. ‘n Persoonlike simbool van genade.

Verder kuier hartsvriendinne saam om die mooiste, vroulikste tafels, antieke teekoppies en deel ‘n oomblik van vrede, liefde en die intense dankbaarheid vir alles wat mooi is, en vier die kosbaarheid van die lewe en die wonder van vrouwees.  Ons gaan daarvandaan weg as nuwe vroue met ‘n vaste voorneme om God toe te laat om ons te gebruik soos Hy goeddink, want ons weet: Hy gee krag en dapperheid. Vir Fotos kliek hier

Hierdie oggendtee was ten bate van Skuilkrans NG Gemeente, CANSA en Hospice.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , | 1 Comment

Reisagent op my foon

21761808_10211815063026836_5982708030508083083_nEk het al op baie maniere gereis. In ‘n skaaptrop per bus soos ‘n warrelwind deur 8 lande in 10 dae, self my tas gesleep vir kilometers oor Praag se antieke keisteenstraatjies, nes geskrop in die kajuit van ons passasierskip op die Mediterreense see, Islandhopping met soms twyfelagtige bootjies gedoen in Griekeland, in obskure hotelle geslaap in Hongarye. Saam met die “locals” publieke vervoer aangedurf in Kroasië en Turkye, eie wiele gehuur, moltrrein, trem en selfs motorfiets gewaag. Ek was nog op ‘n skrale 4 kontinente, maar ek vermoed dit het nou veel makliker geraak en ek hoop om nog baie dele van die wêreld te beleef.

Deesdae is dit so gerieflik en goedkoop om jou reis te bestuur van jou foon af. Op ons afgelope Engeland toer ontdek ons vir die eerste keer die wonder van reis toeps. Met jou Uber bestuurder gesels jy oor die land se ekonomie en die sin van die lewe terwyl jou liewe familie en vriende nie op ongure tye vir jou op die lughawe hoef te wag nie. In jou Air bnb gasheer se kombuis leer jy iets oor die geskiedenis en lewensuitkyk van die Engelse platteland. Met jou GPS – wat hier ‘n SATNAV genoem word – hoef geen huwelik skade te lei op die “roadtrip” nie. Baie minder wag op stasies, karakterlose korporatiewe hotelkamers, opgefrommelde padkaarte en spanning oor beskikbaarheid van slaapplek nie.

Ons toer het begin en afgesluit met baie vriendelike, intelligente entrepreneurs wat ons heen en weer van die lughawe af karwei het. Ons was so trots dat dit die gesig van ons land is, wat buitelanders dikwels eerste sien.

So besluit ons laatmiddag in Bath om eerder buite die gewoel van die stad te slaap. In McDonalds (vir die gratis wifi) kies ons ‘n Air bnb gastehuis nommerpas volgens ons behoeftes. Met hierdie toep kan jy presies sien wat om te verwag en jy as gas en gasheer bou ‘n reputasie op wat mense kan lees. Te danke aan ons Afrikaanse tannie op ons SATNAV weet ons presies hoe laat ons gaan aankom en vind ons maklik ons weg in die donker op ‘n ou Romeinse eenspoorpaadjies wat heeltemal toegegroei kronkel deur die tjoklitboks plaasgemeenskap. Ons sandsteen grasdakhuisie se afwerkings is modern, stylvol en die linne snoesig en romanties. Ons kamer en badkamer bo, se vloer is so krom en skeef dat jy met moeite regop loop en die mistige uitsig oor die plaas met dagbreek was onvergeetlik. Ontbyt is so outentiek Engels as kan kom en die stories te heerlik terwyl ons gasheer self ons kos maak en bedien terwyl ons uitkyk op die regte ou Engelse roostuin. Ons sal ons nag in ‘n 15de eeuse plaashuisie in die Cotswold nooit ooit vergeet nie.

Hierdie netwerk van motorbestuurders en gastehuis eienaars is een van die gerieflikste dinge ooit. Die vreugde en voorreg van reis het nou net nog lekkerder en groter geword! *Ek is nie vir bemarking betaal nie!*

Posted in Uncategorized | Tagged | 2 Comments

In die Loveseat op die Cam rivier

CambridgeVoor ons vertrek uit SA stel ons gasvrou Punting in Cambridge voor, maar ek het geen idee wat dit is nie en moes gaan lees dis ‘n platboomboot met ‘n vierkantige boeg, wat met ‘n paal weggestoot word. Dis een van die moetdoen dinge in Cambridge sedert die 1860’s.

Met ons aankoms in die mooie Universiteitsdorp drup die wolkies bietjie en ons verseker ons gasheer dat ons glad nie nou hoef te gaan roei nie. Ons tyd is so beperk en ‘n 45 minute riviervaart lyk oordadig. Hulle vat egter geen verskonings nie en laai ons terstond in ‘n punt gedryf deur ‘n man met ‘n pragtige Britse aksent (soos almal hier!). Hy ken boonop Suid-Afrika na hy vir ‘n ruk in Malmesbury gewerk het.

Ons word toegerus met komberse en sambrele, maar sit knus en droog heel agter soos verliefdes saam met toeriste uit elke kontinent. Ons besef dadelik ons het onwetend in ‘n belewenis geklim wat ons vir die res van ons lewens sal bybly. Ons puntsman vermaak ons met die universiteit se indrukwekkende geskiedenis wat reeds oor 8 eeue strek. Hy wys vir ons die gebou waar Stephen Hawking aan sy Doktoraat gewerk het. Hy vertel ons van bekende Cambridge alumni, onder meer politici, adelikes, wetenskaplikes en skrywers soos AA Milne – die skepper van Winnie the Pooh. Groot name soos Darwin, Prince Charles, Emma Thompson, Newton en Byron.

Ons vergaap ons aan die kenmerkende Virginia Creeper wat vlamrooi in sy herfs glorie teen die ou geboue opkruip. Die bekendste landmerk, die King’s College Chapel, slaan ons asem weg. Ons vaar verby ‘n trougeselskap onder die treurwilgers op die sprokiesmooi groen walle en drink elke oomblik in onder elke mooi bruggie waarvan die Brug van Sugge sekerlik die mooiste is. Ons hoor van geheime organisasies, sien die biblioteek by Trinity College en leer oor die ryk geskiedenis en tradisies van hierdie tweede beste universiteit in die wêreld (weer in September aaangewys).

Terug op land word ons na die oudste en bekendste Eagle Pub geneem. Hier is die DNA string ontdek en RAF vlieëniers het hulle eskadernommers in die dak gebrand tydens die tweede wêreldoorlog. Heerlike knus matte, swaar hout meubels, baie geskiedenis, heerlike geselskap, bier en die beste vis en pastei ooit, maak ons van binne en buite warm.

Cambridge was nie op my emmerskoplysie nie en hierdie wonderlike dag was net ‘n pragtige geskenk. Dis nou die luukse daarvan om saam met inwoners van ‘n land te toer. Totaal verras en oorrompel deur hierdie hoogtepunt, loop ons weg met die Universiteit se motto in ons harte: “From this place, we gain enlightment and precious knowlege.”

Posted in Uncategorized | Tagged | 4 Comments

‘n Geestelike Tuiste in ‘n vreemde land

Birmingham

Ek is lugtig om oor die SA gemeente in Birmingham te skryf, want wat kan ‘n besoeker in ‘n uur se tyd regtig verstaan van ‘n gemeente wat al vir jare bestaan?
As ‘n buitestaander oor mý gemeente sou skryf na een erediens, sou ek dink dis pure onkunde en arrogansie. Ek sê byvoorbaat jammer as ek op tone trap, oorveralgemeen en ‘n baie diverse en unieke groep gelowiges reduseer tot ‘n eenvoudige geheel. Ek voel egter so ‘n besonderse belewenis verdien ‘n blog, en my waarnemings is bloot vanuit my eie perspektiewe.

So stap ons in ‘n skool se luukse, maar klein dramasaal in en ondervind gelyk die vreemdste en bekendste gevoel – om ‘n spul gasvrye Suid-Afrikaners te hoor lag en gesels in Afrikaans asof ons almal pas in Pretoria bymekaar gekom het. Daar is ‘n intimiteit en spesiale band tussen die klein groepie gelowiges wat my dadelik opval. Mense reis ver om twee-weekliks hierdie afspraak na te kom. Die logo op die gemeenteblaadjie beskryf hulself as “’n Geestelike tuiste vir wêreldreisigers”.

Nog meer spesiaal is dit vir ons om ons oud-leraar en kollega te hoor preek. Jan Bisschoff het ons oudste gedoop en as my mentor opgetree in sy rol as kleingroep bedieningshoof. Tien jaar se water het intussen in die see geloop, en noudat ons uiteindelik die see gekruis het, is dit ‘n groot voorreg om te beleef hoe eg en diep hy steeds in ‘n mens se hart in praat. Eintlik besef ons nou eers hoe ‘n groot impak hy en sy vrou Ella maak in die lewens van mense deur hul menswees en beroepe in maatskaplike- en geestesgesondheidsdienste.

Die trane sit heeltyd vlak en ek is verstom hoe God se mense mekaar altyd sal vind. ‘n Baba is ook gedoop en een van sy name is ook Cornelis – dieselfde as my kleintjie en pa se tweede name. Sy ouma kuier uit Mosselbaai en lyk so trots en hartseer.

Ons sing bekende liedjies en die afkondigings maak ons bewus van die Afrikaanse Christene se uitdagings – daar word gebid vir die naderende winter se gemoedstoestande en daar word skenkings gevra vir hulp aan die kinders van Siriё. Ook hierdie klein gemeentetjie in ‘n eerste wêreld land, het ‘n hart vir ander se swaarkry en ‘n getuienis vir die mense om hulle.

Na die mees dekadentste koeke en saamkuier soos ou vriende, verdaag ons met die warm, dankbare gevoel dat God ook hier is en ons vriende uit Afrika seёn, beskerm en gebruik op ‘n baie besonderse manier.

Posted in Uncategorized | Tagged | 1 Comment