Waar bly jy?

IMG_3376Dag 5 in Grendelstaat, Dag 18 Tuis

Gaan Groot, of gaan huis toe! Dit was die opdrag van byna elke president, minister, koning, sultan en stamhoof.  Dit staan geskryf op die piramides in Giza en die stiltes weergalm tot in die buitenste ruimte. Nog nooit was die mensdom so gefokus op dieselfde ding(etjie) nie.

Maak nie saak waar op die aardbol jy hierdie lees nie, of hoe lank jy al in isolasie is nie. Ek raai almal het waarskynlik teen die tyd reeds ‘n paar van die volgende gedoen:

  • deur ‘n tuimeldroër van emosies gegaan
  • etlike databondels gemorspos
  • ‘n paar slapelose nagte
  • ‘n boks vol ontsmettingsmiddels
  • ‘n internet oefenklas, kunsklas, e-konsert en/of erediens
  • gewonder of, en wanneer alles weer normaal gaan wees
  • Her-evaluasie van al jou lewenskeuses

In ons huis het ons reeds die volgende beleef:

  • Uitgevind mens kan jou eie kondensmelk in die mikrogolf maak van melk en suiker
  • Besef ons kan 300 Vitality punte verdien met gesins Aerobics in die sitkamer
  • Minstens 10 mense en 4 groepe “unfollow”
  • Geleer om bedsokkies te brei
  • Besef ek het Corona naelskraap ontduik na Springboklegende Danie Gerber positief getoets is. Hy het ‘n paar weke terug iets in my oor gefluister terwyl ons in ‘n spreekkamer gekuier het.
  • ‘n Tandemuis opgespoor wat steeds essensiële dienste lewer
  • Veerpyltjie krieket ontdek
  • Opnuut besef ek sal nooit verveeld genoeg wees om wiskunde raaisels op te los nie
  • Per ongeluk in die koerant beland met ‘n video van ons verjaarsdagorkes aan ons buurvrou.

IMG_3347

Aan die mense van die buurt:

  • Ons het die boomhuis herbou vir groter seuns wat ‘n uitkyk dek en ‘n fort op ‘n onderste vlak wou hê. Jammer aan die bure vir al die kap en saagwerk. Daar is vaardighede oorgedra en herinnerings bymekaar gemaak.
  • Daar is nou al reënboë, beertjies en ‘n Suid-Afrikaanse vlag in ons venster wat ons eenheid met die ganse wêreld simboliseer. Daar is etlike oproepe om simbole van hoop, geloof en liefde met hierdie gebare uit te beeld.  Dit raak deurmekaar ook, want een groep bepleit ‘n rooi lint as teken van die verbondsvolk wat gered is en ‘n ander vra vir ‘n rooi vlag as jy ‘n Covid pasiënt huisves.
  • As tuisonderrig begin, mag die swart vlag dalk wapper, wat beteken jy moet die gille ignoreer en die impuls om die welsyn te bel, onderdruk.
  • As jy ons hond in die hoekie sien wegkruip – hy lei waarskynlik aan stres, uitputting en oorstimulasie a.g.v ongekende kwaliteittyd.

Verder het ek ‘n ongesonde vrees dat my kinders my proviand sal plunder en dat isolasie te kort gaan wees vir die reuse legkaart wat ek begin het en die stapeltjie boeke wat ek so ambisieus opgestapel het soos ‘n altaar.

Die vraag is nou nie meer wat jy aantrek, bywoon, ry, besoek, bereik of bedien nie, maar eerder: waar bly jy?

Inderdaad is jou huis (en huisgesin as jy so gelukkig is) op die oomblik die verskil tussen lewe en dood, tussen gerief en grief, hoop en wanhoop, liefde en leed.  Dis waar dat jou internetspoed, die grootte van jou TV en vrieskas en die gemak van jou bed ‘n groot verskil gaan maak in die kwaliteit van jou lewe.  Miskien is jy jammer jy het nie ‘n mooier tuin, meer kamers, of groter spens nie.  Miskien bejammer jy die ou tannie in haar klein kamertjie of die gesin van 10 in een sinkvertrek sonder water.

Teen dié tyd besef jy moontlik dis makliker om ‘n klein huisie skoon en netjies te hou en begin jy die waarde van roetine, stiltetyd en jou ma en ouma se resepte besef.  Waarskynlik begin jy ook sien dat waar jy bly, meer te doen het met waar jou kop is, as wat jou adres is.  Bly jy in die verlede, hede of toekoms?  Bly jy besig met Corona nuusflitse of verryk jy jou lewe met sinvolle aktiwiteite?  Is jou kop vol bekommernisse of kies jy om die Here te loof vanuit jou tronksel soos Paulus? Is jou huis ‘n tempel van lof of ‘n hok vol frustrasie?

Dalk het jy reeds ‘n lysie van veranderings wat jy in jou lewe gaan aanbring post-Corona. Dalk het jy ‘n lang lys van goed wat jy nou baie meer waardeer en voor dankbaar is. Laat weet my gerus waar jy bly?  Ek is so nuuskierig om te hoor!

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged | 3 Comments

Topwenke van ‘n professionele huismuis

venster

Dag 12 van Corona Selfisolasie

Ek lees die blogwenke van professionele tuisblyers: huisvroue, vryskut skrywers, ‘n non en selfs ‘n ruimtevaarder. Met baie meer vryheid, was ek ook die laaste 13 jaar ‘n huismuis en voel ek ook genope om my klein bydrae te maak, vir wie dit ook al iets mag beteken.

Ek vermoed almal is in skok en bang na gisteraand se aankondiging dat Suid Afrika tot hulle huise beperk word. Dis vir niemand lekker om te sien hoe jou land se weermag ontplooi word om seker te maak jy sit nie jou voet in die straat nie.  As jy hierdie lees is jy reeds tuis, of besig om voor te berei vir ‘n nuwe lewe binne die veilige poorte van jou Corona adres.  Indien jy nog pendel tussen huis en werk, is jy waarskynlik ‘n essensiële diensverskaffer, wat beteken jy is een van ons nuwe nasionale super helde: die skoonmakers, mediese engele, nooddienswerkers, kassiere en almal wat die voedselketting, ekonomie, maatskaplike en munisipale dienste aan die gang hou. As dit die geval is, bid ek Sy genade oor jou en hope ekstra krag en gesondheid.

Selfs ons helde gaan aansienlik meer tyd tuis moet deurbring. Sodra jy jou tuiskantoor ingerig het en klaar geskarrel het om die huis teen oorlog te verskans, gaan jy ‘n paar kerwe op Maslow se behoefte-hiërargie kan klim (die eerste is blykbaar nou toiletpapier en hospitaalgehalte ontsmettingsmiddels, dan wifi, kos, kerse en imuunversterkers). Ek is nou al by die deel van die piramide waar ek tuisonderrig vir selfontwikkeling en selfaktualisering, vermaak en sosialisering begin bedink.  Bitter min in my daaglikse bestaan het eintlik verander, maar vir die meeste mense gaan dit ‘n enorme skok en aanpassing wees.  Ek hoor reeds dat Sielkundiges wêreldwyd oorval is deur gesonde mense wat nie die isolasie kan hanteer nie en iewers op die skaal tussen depressie en volle waansin beweeg.  So hier is my top wenke om jou varkies bymekaar te hou:

 

  1. Neem afskeid van jou ou lewe. Dis verby.  Selfs al kom jy heel anderkant uit sal die wêreld nooit weer dieselfde wees nie.  Jou nuwe lewensdoel is om jouself en jou naastes deur hierdie jaar te kry.  Een dag op ‘n slag. Hoe gouer jy met die ontsaglike gedagte kan vrede maak, hoe gouer kan jy die oorlog aanpak.
  2. Rou ‘n rukkie – gee jou en jou naastes tyd om oor die verlies te kom van alles “daarbuite”. Wees sag met mekaar, want aanpassing is moeilik en die frustrasie en selfs woede is normaal en kom in golwe. Beskerm jou hart as jy ‘n kleintjie het, teen al die duisende verhale van verlies en wanhoop. Moenie meegesleur word in die maalkolk van tragedie nie. Jou immuniteit hang letterlik daarvan af. Tel jouself elke dag aan die kraag op en kies lewe en hoop. Lees selektief en stomp jouself ‘n klein bietjie af teen negatiwiteit en onnodige inligting. Begrawe ou koeie, vergewe mekaar, kies liefde, respek en teerheid.
  3. Raak lief vir jou huis. Maak jou Corona hibernasie-nes ‘n gerieflike en gemaklike ruimte. Die klem is nou nie meer op estetika en modes nie, maar op die inwoners se gewoontes en behoeftes. Vertroetel jouself en jou huismense.  Doen steeds moeite met jouself en jou voorkoms, maar geniet die vryheid van pantoffels en die luuksheid van tyd. Jy hoef nou niemand te beïndruk of met iemand mee te ding nie, die druk is op oorlewing. As jy alleen is of ‘n enkelouer is, gaan jy ekstra moeite met doen.  Wees kreatief, neem ‘n troeteldier aan, koop ‘n plant, waak teen uitputting en vier steeds die lewe se klein vreugdes.
  4. As jy nog altyd op ‘n huishulp gesteun het en nou sonder iemand moet klaarkom gaan veral die ma’s baie swaarkry. Verdeel en delegeer take, kom in ‘n weeklikse skoonmaak roetine en moenie alleen die las dra nie.  Daar is iets ongelooflik terapeuties aan fisieke sleurtake en terwyl ‘n mens se hande besig is, kan jy jou kop om alles probeer kry wat met ons gebeur. Skep nuwe familie rituele rondom skottelgoedwastyd, kyk iets op jou skootrekenaar terwyl jy stryk, facetime iemand terwyl afstof ens. Moenie dat werk ophoop en die huis deurmekaar raak nie, dan voel jy binne ‘n paar dae depressief, oorweldig en buite beheer.
  5. Maak nuwe huisreëls vir jou gesin om mekaar ekstra te ondersteun en dinge vlot te laat loop. Kom so gou moontlik in ‘n nuwe week en naweek roetine. Dit laat kinders veilig voel en help jou om jou werk, huiswerk, dalk later tuisonderrig en ontspanning te balanseer.  Skep aparte tye en areas vir werk en ontspan.
  6. Pas mekaar op. Praat gereeld met mekaar en hoor wat is almal se frustrasies, vrese en behoeftes. Laat mense toe om dit op hulle eie manier te beleef. Verwag dat almal af en toe gaan uithaak. Dis normaal, maar hou dit kort en sê jammer. Leef vrygewig en handel verantwoordelik teenoor mense wat van jou afhanklik is. Erken as jy te kort skiet en hulp nodig het. Wees tegelyk broos en dapper. Wees eerlik, maar wys in die afweeg van jou woorde wat jy spreek en tik. Leef in totale afhanklikheid van God.
  7. Maak tyd vir speel, ontspan en geestelike toewyding. Skep nuwe spirituele gewoontes. Daar is ‘n magdom gratis hulpbronne, idees, e-konserte, e-eredienste op sosiale media platvorms. Ontwikkel jou talente en span jou gawes in om ander in hierdie tyd te seën.  Probeer elke dag iets moois te skep om die lewe bietjie draagliker te maak vir mense om jou.  Gebruik jou verbeelding en kreatiwiteit en probeer iets nuuts.
  1. Doen iets groens en gesonds. Begin ‘n groentetuin – al is dit ‘n leë houer met een tamatiepit in jou vensterbank. Herwin, “upcycle” en deel jou idees met ander. Bly fiks en soepel.
  2. Hou kontak met mekaar, bemoedig, vertroos, inspireer en bid vir mekaar. Doen moeite met gesinstyd. Dit is ‘n eenmaal-in-leeftyd-kans om STADIG te lewe.  Dink aan goed wat julle rustig saam kan doen, slow-food, slow dance, slow living. Wees in die oomblik. Sê vir mense hoeveel jy vir hulle omgee asof dit die laaste kans is. Sien reikhalsend uit na volgende jaar wanneer ons almal die lewe sal waardeer soos oorlewendes uit die kake van die dood.
  3. Hou dagboek. Dit is terapeuties en iets om vir die nageslag te bewaar oor ‘n ongelooflike tyd in die geskiedenis. Ons gesin het begin met ‘n dagboek waarin ons elkeen soggens 4 goed neerskryf: Waarvoor is ons dankbaar, 2. Wat gaan ons doen om iemand vandag te help?, 3. Wat gaan ons skep wat kreatief is en skoonheid toevoeg? 4. Vir watter persoon gaan ons vandag spesiaal bid?

 

Daar is iets ongelooflik vertroostend aan die gerusstellende, konstante teenwoordigheid van wasgoed – selfs in die middel van ‘n wêreldpandemie!  Kinders raak steeds klokslag elke twee ure honger en blare wil steeds gehark word soos wat die herfs nader kruip. Daar is iets ongelooflik doodgewoon en alledaags in elke dag te midde van al die onsekerheid en vrees.  Daar is steeds baie snaakse en mooi goed as jy weet waar om te soek. Kies om daarop te fokus en los die groot paniek vir die professionele krisishanteerders. Hou vas aan Jesus soos ‘n drenkeling in die oop see, maar woon en werk rustig voort in die wete dat Hy steeds in beheer is. O en laastens – bly weg van positiewe mense af – net sover dit Covid 19-status behels.  Hou die mense met jou tipe humorsin op speed-dial.  Humor en al die goedvoel endorfiene is wat jou hierdeur gaan staande hou.

Sterkte en liefde!

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged | 6 Comments

Aandagtig nie Angstig

Dag 6 van Corona Selfisolasie

geetanjal-khanna-8CwoHpZe3qE-unsplash

Wat sal skrywers en sangers tog doen sonder hulle woorde en wysies?  Moontlik van ons wysies afgaan!  By die gebrek aan grootmensgeselskap, het ek nou maar besluit om af en toe te blog en ons belewenis van hierdie geskiedkundige oomblik vas te vang vir die nageslag.

Ons selfisolasie het reeds 5 dae voor die skole gesluit is, begin.  Die seuns is afgeboek en op antibiotika vir lugweginfeksie.  Reeds twee weke voor dit het ons reeds deeglik voorberei daarvoor, omdat ons daagliks saam met my sussie beleef het wat in Hobart, Tasmanië gebeur. Ons hou die nuusplatvorms dop en probeer sin maak van wat soos ‘n onrealistiese riller fliek voel.

Ons is nou al ‘n  bietjie ingeburger in ‘n tipe roetine en verskans teen die virus, die mensdom en verveling. Tuis is ek eintlik in my natuurlike element.  Die huishoender in my het nou alle verskoning om te hiberneer en tyd saam met my beste maat en kinders te spandeer – ‘n geleentheid wat geld nie kan koop nie!

Ons was gelukkig om nog die biblioteek oop te vang en ons is tuis met berge boeke, tydskrifte, legkaarte, kuns, handwerk en hardeware vir huisopknappings projekte.  Ons groentetuin is ook nou met ‘n skadunet geïsoleer van al die voëls wat ons oeste geplunder het en die nuwe saailinge lyk vreeslik gelukkig en verskaf 1% voedselsekerheid.  Die oefenprogram begin daagliks met ‘n streksessie en eindig met ‘n stappie om die vleitjie saam met die hond.  Ons kan ook nog op die oefenfiets en tennisbaan fiks bly.

My bloedtoets laasweek vanaf my internis wys dat my weerstand kompetisiegehalte is en die dokter beskryf my as ‘n blinkvosperd.  Ek weet egter ek het baie longskade – weefselskade as kind en verdere longkapasiteit verlies deur die bestraling.  Oudste en jongste het ook al longontsteking en brongitis gehad, so ons is nie bereid om enige kanse te waag nie.

Ons reinig, ontsmet en suiwer die huis, liggaam en gees met enige chemiese middels of boererate.  Dit ruik tegelyk soos ‘n hospitaal en vars gebakte koekies.  Ons gee ons immuunvlakke ‘n hupstoot met als van sonlig, sonneblomsaad, silwer keelspuite, spekbome en sagte musiek.  Ons was laas so paraat en op aandag soos toe ons voorberei het vir chemo!

Ons bid vir manlief wat nog moet werk by die kantoor so lank as wat moontlik is, vir ons oupa en ouma wat blitsvinnig in Australië moet inkom voordat alle grense en vlugte sluit.  Ons bid vir die twee weke wat hulle in isolasie moet bly voor hulle die nuwe kleinkind moet help verwelkom en die 2 jarige ousus moet oppas. Ons bid dat my sussie veilig en in die hospitaal sal kan geboorte skenk en dat albei ongedeerd deur die jaar sal kom.  Die fisiese afstand tussen ons was nog nooit so groot nie.

Verder bid ons dat my skoonpa en sy nuwe vrou veilig van hulle wittebrood in Namibië sal kan terugkeer te midde van meeste grensposte wat reeds gesluit is.  Ons bid vir elke persoon wat reeds siek is, nie versorging het vir hulle kinders terwyl hulle nog werk nie, vir almal wat in finansiële nood is, hulle werk verloor en geen uitkoms het nie.  Ons bid vir kalmte en wysheid te midde van verlies, paniek en wanorde. Ons bid vir kreatiewe nuwe oplossings om mense geestelik en fisies by te staan in hulle nood. Bowenal bid ons vir alle gesondheidswerkers wat binne in die oorlog is.

Dis die eerste Lydenstyd sonder al die bekende rituele en tradisies van ons kerk.  Ons leer om ‘n aanlyn gemeente te wees en spandeer baie tyd om deur vals nuus en swak raad te sif. Dis ook ‘n groot geskenk om tot absolute stilstand geruk te word met tyd vir ons gesin, tyd vir besinning en groei. Dis ‘n tyd van opoffer, kreatiwiteit en liefde.  Dis bisar, ongekarteerd en vreesaanjaend, maar ons is gelowig en veilig in Sy hand een dag op ‘n slag. Dankie vir almal se honderde Virus-, toiletpapier- en eg Suid Afrikaanse grappies! Dankie vir almal se resepte en idees. Mag jy en jou geliefdes ook veilig, rustig en versterk deur die pandemie kom!

Posted in Uncategorized | Tagged | 5 Comments

Nog trane… van verligting

images“Geen kwaardaardigheid is gevind nie.” Een van die kortste en beste oproepe nog. Ek het lanklaas so angstig gewag vir die foon om te lui en nou kan ek nie ophou ween nie!

Baie dankie vir almal se gebede, boodskappe, oproepe, ondersteuning en liefde.  Ek het hierdie week regtig beleef hoe “safety in numbers” werk.  Hoe meer mense saam ingetree het vir ons, hoe meer kon ek ontspan.  Soos die skare gelowiges waarvan die Bybel praat.  Ons is met liefde en deernis omvou en opnuut toegerus om getuies te wees.

Aan almal wat nog wag vir uitslae, of wie se uitslae nie is wat hulle gehoop het nie – baie sterkte.  Vir die wat saamleef met iets ondraagliks – jy is nie alleen nie. Aan die wat herinner is om vir toetse te gaan – moenie uitstel nie en vat iemand saam!  Vir die wat gesond en fiks is – geniet die lewe met alles in jou en wees lief vir jou lyf! Skuus wou nie preek nie.  Dankie Dankie Dankie!!!!

 

Posted in Uncategorized | Tagged | 8 Comments

Trane op Tietiesbaai

IMG_2315

Vir die langste tyd wou ek glad nie meer skryf oor Borskanker nie (dis immers só 2013).  En laasmaand bel daar onverwags ‘n wildvreemde man uit die hartjie van Namakwaland op soek na raad, troos en hoop.  Via Google, WordPress soekwoorde en Facebook kom hy by my uit.  Sonder dat hy geweet het dat ons op dieselfde dorp grootgeword en skoolgegaan het –‘n dekade of meer uit mekaar.  Sy vrou moes eersdaags met die rooiduiwel begin, maar mense het haar so negatief gemaak en hy wil hierdie bul by die horings pak ter wille van haar. Wat ‘n unieke voorreg om te kon help en bemoedig uit die ander kant van die land danksy ‘n bloginskrywing van 7 jaar gelede!

So nou is ek maar gehoorsaam en besluit om te blog oor die minder lekker kant van remissie.  Soos meeste mense weet gaan ek en my vriendin jaarliks saam vir ons besoek aan Tietiesbaai.  Dis haar naam vir die nudiste-baai waar jy jou tweeling uitstal vir foto’s en allerhande onsmaaklike aktiwiteite.  Ons het al dikwels bespiegel dat daai martelmasjien deur ‘n man ontwerp is, en ons wonder hoe hulle kroonjuwele sou vaar in die masjien …

My vriendin het ‘n ma en suster om as familiegeskiedenis op die vormpie in te vul en my verlede is, soos julle weet, ook nie vlekloos nie. ‘n Besoek aan die baai is ‘n noodsaaklike las wat ons verduur en saam-saam draaglik (en selfs lekker) maak. Dis altyd skuins na Valentynsdag en haar van is Valentine – so dit raak tradisie om die lewe in rooi te vier. Hierdie jaar kon egter geen hoeveelheid rooi lipstiffie die uitkoms beïnvloed nie en ons albei dop ons mammogram!

Sy het ‘n sist –‘n blasierige-iets gevul met water wat dopgehou moet word en oor  6 maande weer geëvalueer moet word.  Ek het “argitektoniese” probleme  – donker riviertjies op die sonar, wat van binne bestudeer moet word en ‘n biopsie is ononderhandelbaar.

Sy laat hoor later op whatsapp “is jy ok, jy was vir my so kalm, net soos die tannies wat op Griekwastad-skou die gebak beoordeel het, jy het nooit geweet wat hulle dink nie.”  Ek antwoord ja, ek en Pieter het besluit “uitfreak” is vir beginners!

Oppad huis toe het ek wel deur die trane van teleurstelling bestuur, want ons fyngebak het toe nou geen pryse by die Radioloog-skou gewen nie en die onverwagse nederlaag is niks lekker nie.

Teen Maandag het my maatjies se trooswoorde knus om my gehang en hierdie rondte hoef ek darem nie deur die prosedure te gaan met ‘n tweejarige op my skoot nie!  Die 8 jarige het saam met sy pa in die wagkamer gesit, salig onbewus van hoe die verlede homself herhaal in dieselfde hospitaal.  Hierdie keer het ek ook darem geweet wat biopsies is en was baie beter voorbereid.  So nou mag ek vir 2 dae niks fisieke werk doen of my arm vreeslik beweeg nie, want hulle is bang vir bloeding en infeksie.  Ek beskou dit as my beloning vir al my moeite en vertel my huismense ek is op verpligte bed-rus (op die tye van die dag wat my pas!)

Dankie vir almal se omgee – ek hou julle op hoogte.

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged | 10 Comments

Ta ‘Anna kuier in Australië

“Doen iets buite jou gemaksone”, preek ek ook altyd… Reis, eet vreemde kos en vind jouself terwyl jy verdwaal in vreemde stegies en onbekende paadjies.

Op die lughawe met my tas in plastiek gedraai soos net ‘n ware Saffa – begin ek na die aanhalings soek in my gedagtes, terwyl ek en manlief laaste opdragte uitruil.  Onthou om die “domestic transfer desk” in Sydney te kry, herinner Anelda ook op whatsapp.  My hart bons benoud, maar ek sien te veel uit na my avontuur om aan die hartseer, bang of skuldgevoelens toe te gee.  Ouma en Oupa is gewapen met ‘n hele boek vol instruksies en ek weet te goed; so ‘n kans kom waarskynlik een keer in ‘n leeftyd! 

Op my eerste alleenreis beland ek langs twee pasgetroudes wat albei by ‘n kerk werk in New Zealand.  Ek voel sommer dadelik gerus – Hy is in beheer … selfs van sitplek plasings.  Ons gesels tot diep in die nag oor ons onderskeie bedienings en ruil lekker idees uit, wat my sommer nuwe energie en hoop gee vir kerk wees. 

Ek kry die aansluitingsvlug na Tasmanië maklik en klim laataand af in ‘n arktiese Hobart – baie bly om my sussie te sien en hulle pragtige nuwe huis in Sandy Bay.  Dan volg twee idilliese weke in my eie woonstel onder hulle huis.  Volledig toegerus met ‘n volgelaaide spens en yskas in my kombuis!  Daar is elke vreemde soort sjokolade en die Aussie gunstelinge: vegemite, Tim Tams, haar eie beskuit en nog baie lekkernye wat ek kan geniet op die twee dae ‘n week wat sy werk.

Om iemand se antie te wees

Nie eens haar eerste Barbie pop of een van die spesiale geskenke kon twee-jarige Amelia se hart steel nie.  Ek moes nog nooit so hard werk om iemand te beïndruk nie!  Hierdie dametjie sal slegs vir Anna soentjies en drukkies gee teen week twee – en ook net as pappa en mamma dit as ‘n speletjie aanbied!  Ek geniet wel om haar ballet by te woon, die kindermusiek oggend by die kerk en haar besoeke aan die park, strand en kerk.  Hulle is in ‘n wonderlike Anglikaanse gemeente waar ek baie tuis gevoel het. Dit was vreeslik spesiaal om ook nagmaal saam met hulle te kon gebruik.

Dis vreemd om in ‘n mini weergawe van my eie sussie vas te kyk en te weet hierdie popmooie mensie  is ook deel van my – al verstaan sy nog nie so lekker dat ek haar peetma is nie!  Ek is vreeslik trots om ‘n paar gesteelde foto’s saam met haar te hê, wat die indruk mag skep dat ons groot maatjies geraak het!  Ek sal nog vir lank met die Wiggles se liedjies in my kop rondloop en Peppa pig oral raaksien en verlang na al die dogtertjie dinge wat ek kon doen.

Afrikaans al die pad

Anelda het ‘n groot Afrikaanse vriendekring en dit was lekker om sommer die eerste Sondag reeds saam met hulle Downton Abbey te kon gaan fliek – iets waarna ons vreeslik uitgesien het en skaars kon glo dat ons dit saam saam kon beleef!  Ook by die girls ontbyt  en musiekoggende kuier ons te lekker in Afrikaans en ek kry nooit die geleentheid om Anelda skaam te maak met my Pretoria Engels nie. 

Byna elke dag stap ek vir ‘n uur en ‘n half strand toe en geniet die pragtige lente skouspel, skoonheid, rustigheid en vars lug op my eie.  Elke ete wat Anelda spesiaal vir my beplan het is ‘n hoogtepunt en daar is selfs ‘n eg SA braai en droë wors spesiaal vir Bok wedstryde.  Die hoogtepunt was ons twee sussies se high tea op ‘n pragtige wynplaas met ‘n Peter Rabbit tuin.  Ons het gekoek en tee tot ons wou omval!

Sussie tyd

Ons het ook ‘n spesiale sussies en peetdogter fotosessie gehad – ook by ‘n baie wonderlike Suid Afrikaner wat baie moeite en geduld vir ons gehad het.  Verder het ek twee keer die bus stad toe gehaal en lekker op my eie in die vreemde winkels gaan ronddwaal en sussie vir middagete gekry.  Veral die potstickers (pangebraaide dim sums) waarvoor Masterchef ons lusgemaak het, was onvergeetlik. 

Die laaste naweek breek veels te vinnig aan en twee opgewonde susters vlieg vir die eerste keer in ons lewens saam.  Ons gaan Sydney toe vir ‘n girl’s weekend – en die loods – kan jy raai – is Suid Afrikaans!  Ons verken Sydney se winkels en hawens neem alles af wat vreemd is.  Daar is verdiepings en verdiepings vol skoene en klere en handelsname wat ons net in flieks sien. Dit is Merlbourne Cup seisoen en daar is fascinators (koptoftooisels) oral!  Daar is selfs ‘n pianis op die vleulklavier wat jou in die weelde en rustigheid wil laat vertoef vir altyd.

Vanaf die 47ste vloer van een van die vele wolkekrabbers proe die drankie en voorgereg van diepgebraaide risotto balle met bokmelk- en pecorino kaas ekstra lekker en ons draai stadig in die rondte saam met stylvolle gaste terwyl die Sydney landmerke en stadsliggies verby ons gly.  Ons kan skaars ons geluk glo om so ‘n lekker “night on the town” te mag geniet en nog minder hoe mooi ons die brug en operahuis kan afneem!  Ons pizza later op die promenade naby die operahuis is ook heerlik.

Die volgende oggend geniet ons Crêpes Suzette by ‘n klein Franse kafeetjie .  Ons stap, ry ferry en Uber tot ons seker is ons het alles gesien en gedoen wat mens moontlik kan inpas in een dag.  Ons het ‘n toer tradisie dat mens minstens een bruidjie moet afneem en dit kon ons aftiek op ons lysie oorkant die einste Operahuis, maar later die dag loop ons jou waarlik in by die stad se St Mary’s katedraal terwyl die orrel begin speel vir die bruid se binnekoms!  Ons mag nie foto’s geneem het nie, maar kon sowaar die troue bywoon vanuit die agterste banke! 

Ons laaste ete saam geniet ons op die Saterdagaand onder in ons pragtige hotel se gesellige Ierse pub – PJ O’Brien’s.  Daar is nog ‘n meisie in ‘n Springboktrui wat vir my waai in my SA serp.  Ons is super opgewonde vir ‘n moontlike herhaling van ‘95, later daardie historiese aand.

Wêreldbekers in vreemde stede

In my matriekjaar sit ons gesin in Zimbabwe by ‘n onbekende oom van my ma in Buluwayo.  Ons eet Chinese wegneemkos en huil onbeskaamd toe Joost, Joel Stransky en hulle makkers teen die reuse Jonah Lomu oorwin.  Vanaand in Sydney sit ek en my sussie weer vasgenael voor die kassie en ons familie whatsapp groepies.  Ons hotel se naam is nie verniet Grace nie, en ons beleef die hoendervleis oomblikke as die onwaarskynlikste landjie weereens almal uitstof en hoop en eenheid vir ‘n hele nasie bring.  Wat ‘n hoogepunt afsluiting vir ‘n onvergeetlike vakansie – en soos Oprah graag se: ‘n volsirkel oomblik!

My terugtog is in ongekende weelde, want my swaer het my opgradeer na besigheidsklas en toegang gegee tot die lughawe ruskamer – regtig ook ‘n 5-ster belewenis!  Die loods se eerste aankondiging is om Suid Afrikaners geluk te wens met die beker en ek voel so trots asof ek self oor die doellyn gehol het! Die impak van Siya se getuienis en die span se kollektiewe doelgerigtheid en hoopgewing sou ek eers dae later ten volle begryp. 

En nou is ek vir ewig en altyd gebreek, want wie sal ooit weer in plaasvee klas kan inpas nadat jy op ‘n wit tafeldoek geëet het en op jou maag in jou bedjie geslaap het terwyl die lugskip die oseaan kruis? Hoe bevoorreg kan een ma wees om so te ontsnap uit haar lewe en soveel mooi, lekker en opwinding te kan beleef saam met haar enigste sussie en haar gesin?  Ek weet nie hoe ek ooit in woorde sal kan dankie se vir hierdie kosbare mooi herinneringe nie!

Die blye tuiskoms

Ek weet die Springbokke sou ‘n paar dae later in dieselfde aankomssaal ingewag word deur skares.  Ek dink egter my manne met hul SA vlag en bord waarop daar Welkom Ma staan, was die mooiste gesig wat ek nog gesien het!  Ek het meer geliefd en welkom as die Web Ellis trofee self gevoel! Dit het ‘n paar dae gevat om weer my dag en nag terug te ruil en in die eksamenritme van my graad 6 seun te kom, maar dis ook heerlik om tuis te wees en te weet hoe bevoorreg ek is om in die beste plek in die wêreld te kan bly!

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 6 Comments

‘n Boek vol hoop

Daar is sekerlik etiketreëls wat oortree word as ‘n mens ‘n resensie skryf vir ‘n boek waarby jyself betrokke is. Maar eintlik is dit net lastig dat ek in die boek is, want ek sou graag almal wil oortuig om die boek te lees – sonder om soos ‘n trotse eerste publikasie skrywer te lyk! So kyk asb. verby my en wees asb. saam met my opgewonde.

***

So is die boek gebore…

‘n Dag voor kersfees sterf die mooiste blonde dogtertjie en haar ma kry die opdrag om haar storie te skryf, saam met die verhale van vroue wat deur hel en terug is. 

Die heel eerste ding wat ek doen met slegte nuus, is om inligting te soek, want kennis is mag ,het ons geleer. Met die gerusstellende wete dat nog mense in jou skoene was en heel anderkant uitgekom het, kan jy die monster voor jou aandurf. 

Ek was gretig om alles agter my te sit en mense wie se identiteit gebou is rondom hulle trauma maak my moeg. Wie wil nou geken word as die so-en-so-slagoffer of daai vrou wat dit-en-dat oorgekom het. Iewers moet mens ophou wroeg en voortleef.

Toe bel daar eendag ‘n wildvreemde vrou met ‘n baie sagte en oortuigende stem wat my oorrompel met die idee van ‘n boek van hoop vir vroue. Gaan dit my blootstel, etiketteer, of dinge laat herleef wat ek wil vergeet? Miskien, maar dit gaan iemand moed gee om te veg of iemand se geloof versterk. Ek begin tik in dieselfde trant as my blog. Nie te veel grillerige en oorbodige detail nie, ‘n klein skootjie humor, ‘n prekie en ‘n opdrag. Dit is immers my getuienis en lofoffer wat ek het en met dank bring.

Daarna help ek om nog skrywers te werf en help met nog hoofstukke van hoop. Nou raak ons baie opgewonde want die boek se potensiaal raak groot. Die stories is uiteenlopend en die verskillende vroue se traumas in hulle eie pen verwoord, is kosbaar. Die druk om ‘n uitgewer te kry rus swaar op my, want as vryskut skrywer het ek baie kontakte. Anika wil telkens opgee, maar ek het ‘n vreeslike hardkoppige optimisme en geloof in haar manuskrip.

Anika werk hard aan die monument wat sy in haar dogtertjie se nagedagtenis oprig en sy het ‘n “go getter” geaardheid, so ek stoomroller voort met die ondersteuning van kollega Prof Piet Meiring . Hy is ‘n bekende in die kerk en het mense soos Aartsbiskop Tutu as huisvriend. Sy raad en voorbrand by sy uitgewers help ons ontsettend baie, maar uiteindelik begin raak ons gewoond aan die verwerping.

Uiteindelik kom ons by my vriendin – se vriendin – se pa uit – Dr. Fanie Marais van Cordis Trust – ‘n Baie bekroonde en geliefde geestelike uitgewer. Die manuskrip voorbereiding word deur Myra Lochner van Kreativ SA gedoen en Cordis Trust borg ons eerste oplaag. Alles gebeur blitsvinnig en nog voor ons mooi weet wat aangaan kies ons voorblaaie en fotos! ‘n Week voor my ouers kom en ek na my Tasmanie sussie vertrek, arriveer die boek – perfekte tydsberekening vir ‘n geskenk vir elkeen.

En nou sit ek hier in die pragtige Hobart met hope vars seelug en tyd om rustig elk van die ander 14 vroue se stories te kan verteer. Ek sal nie jok nie, party is swaar op die maag en laat jou sluk na ‘n traan en rondrol in die nag. Niemand laat jou onaangeraak nie. Dis verhale van seer, swaarkry en herstel. By God is absoluut niks onmoontlik nie. Niks is so stukkend dat Hy dit nie kan nuutmaak nie.

As jy die boek wil lees vir sensasie gaan jy teleurgesteld wees, want dis nie die storie wat in die media was nie. Dis die binnekamer en hart van elke vrou wat self deur die tragedie of verskrikking gegaan het. Vir my is dit ‘n bewys dat God by ons is selfs in ons donkerste uur en in die fynste besonderhede betrokke is. Dis die lang pad van genesing waarin Hy spesialiseer. En die dag as jy jou krisis in die oë moet staar sal jy na hierdie 15 hoofstukke kan teruggryp vir hoop. Vir iemand wat in ‘n gelukkige huis grootgeword het, gesond is en gesinne het wat floreer, bring hierdie boek die boodskap dat alles net genade is en in ‘n oogwink kan verander.

Dankie aan almal wat die pad saam met die boekmaak proses geloop het. Baie dankie aan elke vrou wat dapper was en dankie Anika dat jy getrou gebly het aan Sy opdrag. Die boek is iets pragtigs om vir ons nageslag te bewaar en ‘n sendingreis na horisonne wat ons nooit sal kan bepaal nie. Ek betree graag die avontuur saam met hierdie ongelooflike vroue!

Die boek is by myself beskikbaar of kan direk by Anika Marais bestel word. Op 9 Februarie 2020 is daar ‘n boekbekendstelling by Skuilkrans NG Gemeente deur die Leef Weer Trauma Sentrum deur Prof Piet Meiring en Willem Boshoff.  

Posted in Uncategorized | 10 Comments