Die wydste glimlag en ‘n skok-pienk kierie


Vandag bring ek hulde aan al die vegters wat kies om in styl te “suffer”. Daar is iets te sê oor ‘n persoon wat die galbitter beker wat aan hom of haar opgedien is, met soveel grasie drink, dat dit omstander selfs ‘n bietjie jaloers maak! 

Ek praat vandag van die stille stryders: depressie lyers, ouers van gestremde kinders, kroniese siekte toestande en die wat bekommer oor brose, bejaarde ouers. Dis nie ‘n omkeerbare situasie waaruit jy kan kom met ‘n kitsoplossing nie. Jy is in ‘n anderste lewe vasgevang wat net moeiliker raak soos wat tyd aangaan en niemand buite die kring verstaan regtig, of het meer raad met jou nie.

Ek skryf vandag vir my vriendin wie se ma moontlik die begin van iets soos Altzheimer’s het. En my vriendin met ‘n outo-immuun siekte wat geen vooruitsig op beterskap het nie. Niemand verstaan die vrees, die moegheid en die swaarkry waarvoor daar geen sperdatum is nie. Dis ‘n lewenslange saamleef met die doring in jou vlees. Ten spyte van hul eie stryd leef hulle voluit met waardering , dankbaarheid en ‘n omgee vir ander.

Ek het nog kontak met een van my chemo maatjies. Sy is die toonbeeld van elegansie en pret. Sy leef met Fase-4 kanker nadat haar borskanker tot in die skelet versprei het. Tog weier sy om ooit te kla of bejammer te word. Haar meelewing en humorsin bly vir almal om haar ‘n geskenk. Sy verwys na haar gereelde sarsies chemo en radiasie as bietjie “maintenance” wat sy laat doen. Dit raak nou pynlik om te loop en sy moet ‘n kierie kry. Sy is egter so stylvol, sy dring eenvoudig daarop aan dat dit ‘n modieuse, prettige pienke moet wees wat sy terstond laat invoer uit die buiteland! Sy lei nie aan kanker nie, sy dra dit soos ‘n kroon!

Daar is nie vir alles in die lewe hoop en antwoorde nie, maar jy het ‘n keuse in hoe jy dinge aanpak en hoe jy kroniese swaarkry hanteer. Hierdie mense is vir my die bewys dat jy steeds kan vonkel en inspireer!

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Die smeulende onderbos


Daar is seker nie ‘n skrywer wat onaangeraak kan bly deur die afgelope week se nuusgebeure nie.‘n Redakteursvriendin erken dat sy en haar span totaal sielsvoos is. ‘n Mens weet amper nie wat om met die oorweldigende emosies te maak nie – buiten skryf en filosofeer oor die nuwe Suid-Afrikaanse landskap en die lewe in 2017.

Daar word bespiegel dat die tragedie moontlik toegeskryf kan word aan die droё onderbos wat vir maande lank gerook het. Dit herinner my aan die smeulende onderbos in so baie mense se lewe. Uitgedroogde, verrottende plantmateriaal en boomwortels word ‘n teelaarde vir ‘n groot ramp. Goeters skuil dikwels maande en jare tot die kleinste briesie die bos en die mooiste dorp in vlamme kan laat opgaan.

Jy sien dalk die rookseine in jou eie lewe, maar jy het nie die tyd, toerusting of kundigheid om deur die ondeurdringbare woud te kom nie. Jy weet daar is klein gloeiende hopies wat jou gesondheid, huwelik, verhoudings, loopbaan en selfs geloofslewe bedreig, maar daar eenvoudig nie tyd om dit aan te spreek nie. Woorde bly ongesê, gevoelens word onderdruk en goeie voornemens bly lê op die vloer van jou hart saam met al jou frustrasies, vrese en spanning.

Wat ek uit hierdie aaklige ramp wil leer is om harder as ooit te werk aan ‘n ewigheidswoning. Moenie wag vir die groot siekte, krisis of ramp voor jy die onderbos gaan oopkap nie. Teen daardie tyd moet jou immuunstelsel, fiksheid, kreatiwiteit, geloof, ondersteuningsnetwerke en karakter reeds gebou wees, gereed vir die geveg van jou lewe. Kom in die ritme van werk en rus en gereelde opruiming van jou sielewoud. As jy nie self kan nie, kry hulp, vra raad, begin met ‘n plan, ‘n eerste dapper tree.

Posted in Uncategorized | Tagged , | 6 Comments

Aspoestertjie se sprokiesbal


Maters soos wat ek hier sit en tik bewe ek eintlik nog ‘n bietjie in my binneste van opwinding (en dalk ‘n raps te veel vonkelwyn). Ek is uit my (glas)skoen(e) geseën deur die “Dancing with the Survivors” geleentheid van CANSA en Fred Astaire. Van vroegoggend af het ons dansers (almal borskanker oorlewendes) heerlik saam gekuier en dit was kosbaar hoe elke vrou hul menswees gedeel het. Vir ‘n buitestaander het dit seker soos weermag veterane geklink wat oorlogs letsels vergelyk en slagveld staaltjies uitruil. Ek kom baie gou agter “what you see is not what you get.” Dit is toevallig ook die tema vir die dag en iets wat my nog lank sal bybly. Die pasiënte wat jy in onkologie sien is meer as net die siek persoon wat jy jammer-kry. Agter elkeen sit ‘n storie en ‘n ongelooflike reis.

Die mooimaak span slinger ons in ‘n nuwe konstellasie in. Ek dink ek het laas op my troue so vroulik en opgedollie gevoel! Ek kan my skaars indink dat ek môre weer moet terugkeer na sokkies oprol en vloere was! My dansskool pas my soos goud op en twee tydskrifte soek fotos.

Soos dit met die sprokie van Aspoester gaan, het sy baie laat by die bal opgedaag omdat daar fout gegaan het met haar rok en dit nog aan haar vasgewerk en vasgesteek moes word met etlike doekspelde! Die goeie fee gaan self ook deur ‘n lewenskrisis en ek kan net bid dat sy en haar man daardeur sal kom. My drie manne is in skok oor die vreemde hare, grimering en rok en hulle sien my net vlugtig voor ek en my eie Fred Astaire die vloer kry. Die hele 3 minute is eintlik net ‘n wasige droom. Ek kan bitter min onthou, behalwe dat dit heerlik was! Dit het gevoel asof ek dans namens elke vrou wat verdien om soos ‘n prinses te voel. Vir elkeen wat besig is met haar eie geveg. Asof die sterstof wat ons opskop hulle sal seën en inspireer. 

Wat my die diepste geraak het vandag is hoe elke vrou uit een mond getuig het dat kanker die beste ding was wat met hulle kon gebeur het. Daar is niemand wie se lewe nie op ‘n pragtige manier onderstebo gekeer is nie. Alhoewel sommige selfs ‘n tweede geveg gewen het, is hulle steeds dankbaar vir hoe dit hul lewens verryk en verbeter het. Hierdie dames se lewenslus en lewensvreugde spiraal uit na almal om hulle. 

Die res van die middag en aand word ‘n heerlike kuier met dierbare vriendinne wat kom ondersteun het, verruklike kos en selfs ‘n paar draaie op die dansvloer met my eie man! Hoe kosbaar om die lewe en die liefde so te kan vier! Dankie vir ‘n dag om in my lewe nooit te vergeet nie!

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , | 1 Comment

Aspoestertjie kry skoene

Ek was mal oor Richard Gere in Shall we dance? Maar Dirty Dancing is steeds my gunsteling fliek van alle tye – soos baie van my tydgenote…In matriek het my vriendin dit al 19 keer gesien en die teks woord vir woord saam gesê! Julle kan dus verstaan hoe verras en opgewonde ek is om (soos Baby) ‘n blitskursus te kan kry by Fred Astaire dansskool om saam met my geduldige instrukteur op te tree by ‘n damestee ten bate van CANSA.

Daar word ‘n rok gemaak vir elkeen van ons 8 borskanker oorlewendes en hare en grimering word professioneel vir ons gedoen voor die optrede. Ons roetine eindig met wat in Salsa ‘n “death drop” genoem word. Daarvoor doen ek oefeninge tuis om nie soos ‘n sak aartappels te lyk wat van die vloer af opgetel word nie. Tyd vir twyfel en bang wees is daar nie, want tussen my oudste se eerste eksamen en kleinboet se bulletjie rugby is daar net net genoeg tyd om die dans roetine te leer. Die dansery is heerlik en hulle verseker my dis doodnormaal as jou voete vanself die passies begin uitvoer in die middel van ‘n winkel as jou lied toevallig begin speel!

So beland ek in ‘n dansklerewinkel in Groenkloof om my eerste paar professionele baldans skoene te koop. Dis amper onwerklik om die magiese heiligdom te betree – dogtertjie-hemel vir hierdie seuntjie-ma! Daar is nie aanpas plek op die stoele nie, want die plek is vol tuttus wat uitgepak word. Dis net balletskoene oral, tiaras, kouse, grimering en haargoed vir elke moontlike verhoog of kompetisie. Ek wonder heimlik hoe die assistent Aspoestertjie se nr. 8 skoen gepas sal kry. Oor die balanseer op die hakke sal ek my later kwel.

Wonder bo wonder glip ek in ‘n pragtige skoentjie en ek weet dadelik ons gaan nog jare maats wees! Handgemaakte sandale met kalfsleer sole – ligjare verwyder van my alledaagse dienlike, praktiese, plat skoeisels. Ek dink aan die ribbok wat op hoë plekke sal loop en dissipels wat op water loop en ek dink my getuienis sal wees om binne ‘n week op regte balskoene te dans!

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 7 Comments

Aspoestertjie (Deel 1)


Voor my eerste chemoterapie sessie het ‘n vriendin opgewonde voorspel hoe ek nog eendag op ‘n CANSA motorfiets toer sal gaan en getuig oor die Here se genade.Ek het my oë gerol en minagtend gesnork dat ek nooit in my lewe weer wil terugkyk, by ‘n pienkstrikkie organisasie betrokke wil wees, of die “poster girl” vir borskanker gaan word nie. Ek wou net so gou moontlik terugkom in my voorspelbare, veilige gemaksone waaruit kanker my kom ruk het.

Wel 4 jaar later het dinge dramaties verander. Ek saal steeds nie ysterperde op nie, maar ek het aanvaar dat my storie mense raak. Ek het nog altyd weggeskram omdat ek glo mense wat die hardste raas, die minste impak maak. Mettertyd het ek begin sien hoe die Here juis enige soort mens gebruik en hoe alle glorie net terugkaats om Hom te eer. Al wat ek van myself moet gee is ‘n roekelose waagmoed!

My blog was aanvanklik net ‘n terapie en kommunikasie instrument, maar het ‘n lewe van sy eie gekry en ‘n platvorm geskep wat baie deure oopgemaak het. Een so ‘n deur was die van Fred Astaire dansskool in die ooste van Pretoria. My man sê kanker se drie fases vir my was “bald, bold and ballroom!” In goeie Afrikaans seker iets soos bles en baldadig! So ek het ingestem om een van 10 borskanker oorlewendes te wees wat aan ‘n dansvertoning gaan deelneem by ‘n CANSA damestee. 

So vir die afgelope maand kry ek lesse in die jakkalsdraf en leer ek oor die etiket en blink opwinding van die baldans wêreld! So ver verwyder van die ure in onkologie en soveel lekkerder as die alledaagse huishoudelike roetine! Dit voel kompleet asof Die nare stiefma wat borskanker was, my nie kon weghou van die bal nie! My goeie fee het reeds haar towerstaffie begin swaai! So vir die volgende paar weke sal ek berig oor die sprokie wat besig is om in my lewe af te speel. Ek belowe ek sal so min as moontlik kla oor my seer spiere en julle net saamneem op my avontuur wat voorlê!

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | 6 Comments

Om te Verveer(tig)!

Hierdie week sluit ek aan by die groep, oor wie gesê word, ‘besig is met die beste jare van hulle lewe.’ Ek glo nie ek gaan oornag meer grasieus, wys of dapper word nie, maar ek sien potensiaal. 

Daar is bevryding en genade in elke nuwe lewensjaar en die babas van 1977 is in ‘n unieke posisie. My tydgenote het hulle lewens begin sonder TV (of enige skerms) die jaar toe Elvis dood is. Ons is gebore in die tyd van Apartheid en ons het ‘n kollektiewe geheue van die vryheidstryd en geboorte en stadige dood van ‘n demokrasie.

Ons grootouers het ons vertel van konsentrasiekampe en wêreldoorloë. Ons het hard geleer en nog harder ge”rock” in ons sneeu denims en neon sokkies. Ons taaiheid, humorsin, kreatiwiteit en lewenslus word bewonder.

Nou moet ons ons eie stem ontdek en gebruik. Ons het ons “street credit” verwerf. Ons is oud en jonk genoeg om die vredemakers, hoop-gewers en energie genereerders te wees. Ons is nog buigbaar in ons meningsvorming en soepel genoeg om te buk en ons hande vuil te maak. Ons mag stouter wees, pretensieloos, sonder oordele leef en onsself nie te ernstig opneem nie. Ons mag elke dag die storie herskryf. Nie net jou jou eie storie nie, maar ook die van die mense rondom jou. 

Ek kan net namens myself praat, maar ek glo elke mens se geluk word bepaal in hoe ‘n mate hy/sy die Skeppingsdoel vir sy/haar lewe leef. Ek glo myne lê in my vrouwees. Ek is nou oud genoeg om te verstaan as die Indiane ‘n vrou beskryf as die vuur in die middel van ‘n familie se tent. Sy gee warmte en koestering. Die vuur wat lewe gee en lewe draaglik maak. Wat ‘n onverdiende voorreg om dit te mag wees! Aan al my (fees)jaargenote: omhels 40, wees wie jy is, waar jy is, met oorgawe tot seën van almal en veral jouself! Skud jou nuwe vere reg en leef jou beste lewe!

Posted in Uncategorized | Tagged | 6 Comments

Moet ek gaan met skurwe hande?

So spot my flymskerp koormaatjie dat sy room nodig het, voor ons 400 Capital Singers se uitvoering van die ou Halleluja liedjie: Moet ek gaan met leё hande? Sal ek ooit weer die liedjie reg kan sing en my lag sluk? Die dieper betekenis van die lied ontgaan my nie. Wat as my lewe nie eens een siel gebring het om te offer aan Sy troon nie?   

My vroegste bewuswording van sending was as klein dogtertjie by my ouma se boekrak. Sy was ‘n getroue donateur en korrespondent. Ek was altyd aangegryp deur die verhale van sendelinge en het ‘n heldeverering vir hulle bo-menslike waagmoed, deursettingsvermoë en geloof. Mense soos Broer Andrew – God se smokkelaar wat Bybels agter die ystergordyn versprei het. Dis die mense wat in moderne tye wonderwerke beleef en in primitiewe omstandighede hoop en genesing bring.

Onlangs herinner ‘n vriend my aan een van die ander kosbare boekies wat ek by ouma geërf het, deur Richard Wurmbrand – Vir Christus Gemartel. Hy vertel hoe Richard by ‘n Sendingweek op Stellenbosch getuig het van KGB agente wat sy voetsole met ysters gebrand het om die adresse van Christene in Kommunistiese Roemenië te bekom. Hy het geweier, want dit sou hul dood beteken. Hy het net oor en oor gesê “Jesus loves you.” Hy word alleen in ‘n donker gat gegooi en ‘n paar dae later kry hy ‘n medegevangene – dieselfde KGB agent wat hom gebrand het! Hy erken toe hoe daai sinnetjie by hom gespook het en hoe hy nie anders kon as om Jesus aan te neem nie. Dis hierdie stories wat geslagte daarna nog inspireer en versterk.

Nog ‘n pragboek het onlangs oor my pad gekom – Die Hart van God saamgestel deur Lisel Joubert en Isabel Murray. Dis die verhale van meestal onbekende en vergete vroue in die sending. Baie van hulle het uit Victoriaans Europa gereis, opleiding in Wellington ontvang en in Afrika ingegaan met Die Evangelie. Hulle het dikwels jonk gesterf en sommige het nooit eers by hul bestemming aangekom nie. Kort na hul aankoms in Malawi word die swanger Bessie Vlok siek aan Malaria en haar baba sterf ‘n dag na geboorte. Op haar sterfbed ‘n paar dae later skryf sy: 

 Ek gaan sterf en ek het so weinig gedoen: ek het nog niks vir die Here gedoen nie.

 Haar lewe en getuienis eggo steeds in die toekoms in.

Ek glo ons is almal net instrumente wat in ons swakheid en diensbaarheid gebruik word om die Koninkryk te laat kom. Elke glimlag, elke sagte gebaar, elke liefdesdaad en elke mooi storie wat gedeel word, is ‘n stukkie Koninkryk wat reeds kom.

Posted in Uncategorized | Tagged | 1 Comment